Η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους

"Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία 

είναι το πόσο καλά περπατάς ανάμεσα στη φωτιά."

-Τ. Μπουκόφσκι 

Πέρασαν πάνω από διακόσια χρόνια αγαπητέ αναγνώστη από τότε που ο Δαρβίνος διατύπωσε την θεωρία της εξέλιξης. Μια θεωρία που μιλούσε για εξέλιξη των ειδών φυσιολογική και βασίστηκε σε ματιές του δημιουργού της σε πολύ μεγάλο βάθος χρόνου. Επέλεξα σήμερα να προσπαθήσω να διατυπώσω κάποιες σκέψεις πάνω στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους.

Λόγω διατροφής ο άνθρωπος ψηλώνει συνεχώς. Επίσης γίνεται και πιο μυώδης. Ο λόγος που γίνεται αυτό είναι οι υψηλής διατροφικής αξίας πρωτεΐνες του κρέατος  (χωρίς να ξεχνάμε και τις αυξητικές ορμόνες που χρησιμοποιούνται για καλύτερη απόδοση στην παραγωγή) που τα τελευταία χρόνια έγινε βασικό και αναπόσπαστο στοιχείο της διατροφής μας.   Χαρακτηριστικό ότι ακόμα και τα δόντια του ανθρώπου μεγαλώνουν γιατί αυτό βοηθά στην μάσηση του κρέατος. Σε αυτό συνηγορεί η σύγκριση των πληθυσμών που η βάση της διατροφής τους είναι το κρέας με τους πληθυσμούς που η βάση της διατροφής τους είναι τα λαχανικά. Είναι η συνήθειες που αποκτάμε που αλλάζουν τα φυσιολογικά χαρακτηριστικά μας. Η συνήθεια λέμε πολύ σωστά ότι γίνεται δεύτερη φύση μας. Σύμφωνα με αυτό δεν είναι παράλογο ή αστείο το γεγονός ότι σιγά σιγά αρχίζουμε να καμπουριάζουμε λόγω της καινούργιας συνήθειας μας να καθόμαστε μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή...

Συνεχίζοντας με την ψυχολογική εξέλιξη του ανθρώπου, δεν μπορώ παρά να γίνω κυνικός: ο σύγχρονος άνθρωπος είναι το ίδιο φοβισμένος απέναντι στον συνάνθρωπο του όσο ήταν και ο άνθρωπος των σπηλαίων. Ζηλεύει το ίδιο. (Δείτε αυτό εδώ το ποίημα του Μπουκόφσκι) Γεγονότα που πάντα εμπόδιζαν τον άνθρωπο να αγαπήσει αφού τον ωθούν στο μίσος. Η μόνη εξέλιξη που μπορώ να εντοπίσω - και οφείλω να παραδεχτώ ότι είναι εντυπωσιακή - είναι στους τρόπους που βρήκαμε για να σκοτώνουμε τον πλησίον μας...

Τεχνολογικά λοιπόν έχουμε εξελιχθεί εντυπωσιακά. Τεχνο-λογικά όμως; Είναι ηλίου φαεινότερον ότι δεν έχουμε μάθει να χρησιμοποιούμε την τεχνολογία προς όφελος μας. Ή μάλλον ο καθένας την χρησιμοποιεί κατά το δοκούν προς όφελος του· όχι προς όφελος μας... Πράγμα που μας δείχνει ότι η σκέψη του ανθρώπου δεν εξελίχθηκε παρά τα όσα υποστηρίζουν ορισμένοι, στηριζόμενοι στην εξέλιξη της φιλοσοφικής σκέψης.

Τι; η φιλοσοφική σκέψη δεν εξελίχθηκε; Τόσοι φιλόσοφοι, τόσα συγγράμματα και εσύ μας λες ότι δεν εξελίχθηκε; Ναι, και θα δικαιολογήσω την άποψη μου ως εξής: Η φιλοσοφία ετυμολογικά σημαίνει τον φίλο της σοφίας. Όχι τον φίλο της σκέψης. Ο φίλος της σκέψης μπορεί να εξελίξει την σκέψη του, ο φίλος της σοφίας θα εξελίξει τον τρόπο της ζωής του. Ήδη από την αρχαία Ελλάδα η φιλοσοφία πήρε λάθος στροφή και έγινε η αγάπη για τη σκέψη ούτως ώστε να φτάνουμε σε ασφαλή συμπεράσματα και κρίσεις. Δεν είναι βέβαια κάτι τέτοιο μη επιθυμητό. Τουναντίον. Αλλά αυτό πρέπει να γίνεται σε μεταγενέστερο στάδιο. Απαιτούνται άλλοι τομείς πάνω στους οποίους πρέπει κάποιος να ασκηθεί προτού φτάσει να ασχοληθεί με αυτό που επιθυμούν σχεδόν όλοι οι φιλόσοφοι και ακριβώς λόγω αυτής της μεγάλης επιθυμίας τους παραβλέπουν ή θεωρούν μη σημαντικούς τους άλλους τομείς. Χρειάζεται πρώτα απ' όλα κάποιος να γνωρίσει τι πρέπει να επιθυμεί και τι πρέπει να αποστρέφεται. Γνωρίζοντας τι πρέπει να επιθυμεί θα ξέρει σε τι θα πρέπει να αποβλέπει, ενώ γνωρίζοντας τι θα πρέπει να αποστρέφεται θα αποφεύγει ότι δεν θα του κάνει καλό. Μετά θα πρέπει να γνωρίσει τα καθήκοντα του. Σαν άνθρωπος, σαν γονιός, σαν φίλος, σαν πολίτης. Και αφού φτάσει σε σημείο να κατέχει αυτά τα δύο καλά, τότε μπορεί να προχωρήσει παραπέρα, δηλ. στους συλλογισμούς.

Είναι αυτή η αγάπη για την σκέψη μας, μια αγάπη τόσο μικρή που δεν μπορεί να χωρέσει άλλους ανθρώπους, που μας οδήγησε στην δημιουργία ενός τέρατος με πολλά κεφάλια από το οποίο καλούμαστε να δραπετεύσουμε γιατί είναι αυτό που δεν μας αφήνει να εξελιχθούμε. Στην πραγματικότητα πιστεύω ότι μας οπισθοδρομεί. Αυτό το τέρας που δημιούργησε η σκέψη μας, έφτιαξε θεσμούς όπως ο στρατός, τα σχολεία, την πολιτική κ.α. οι οποίοι το συντηρούν και το θεριεύουν μέσω μιας γραφειοκρατικής λογικής... του παραλόγου. Είναι μια κατάσταση από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγεις, μια κατάσταση την οποία δεν μπορείς να νικήσεις. Υπάρχει η έκφραση catch 22 στα αγγλικά (δες και την πολύ καλή ταινία του 1970 εδώ) για να αποδώσει αυτό το λογικό παράδοξο που προκύπτει από μια κατάσταση στην οποία ένα άτομο χρειάζεται κάτι το οποίο μπορεί να αποκτήσει μόνο αν δεν βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση. Η έκφραση χρησιμοποιείται κυρίως για κανόνες, κανονισμούς, διαδικασίες στις οποίες κάποιος έχει γνώση ότι είναι ή ότι γίνεται θύμα αλλά δεν έχει τη δύναμη να τις αποτρέψει (σας θυμίζει τίποτα;). Εγκυκλοπεδικά η έκφραση πρωτοδημιουργήθηκε από τον Joseph Heller στο ομώνυμο μυθιστόρημα του (1961). Περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ.

Το τέρας δεν είναι ανίκητο αλλά μας έχει κάνει να πιστέψουμε ότι μόνο αν βρεθούν πολλοί μαζί θα καταφέρουν να το νικήσουν. Το τέρας μας έκανε να επιζητούμε την εξαφάνιση της ατομικότητας μας (κατηγορώντας την με γελοία επιχειρήματα ως εγωισμό, ελιτισμό κοκ) εξαγοράζοντας την συνείδηση μας με ευτελείς ανταμοιβές. Μας έκανε να πιστεύουμε ότι η λύση θα δοθεί έξω από εμάς· από κάποιον άλλο ή από κανόνες. Μας έκανε να μην πιστεύουμε στον εαυτό μας και τις δυνατότητες μας και αυτό είναι που καθυστερεί ή καλύτερα οπισθοδρομεί την εξέλιξη μας. Μας έκανε να μην πιστεύουμε στα ίδια μας τα μάτια αφού είναι ολοφάνερο ότι οποιαδήποτε εξέλιξη έγινε, έγινε από ανθρώπους και όχι από ομάδες. Όπως λέει και ο  G. Orwell (για τα ολοκληρωτικά καθεστώτα) μας έκαναν να βάλουμε το "μη" μπροστά σε κάθε στίχο από τον "αφυπνιστικό" ύμνο που ακολουθεί:

Τόλμησε να γίνεις Δανιήλ,

Τόλμησε να σταθείς μόνος σου·

Τόλμησε να έχεις σταθερή πρόθεση,

Τόλμησε να την κάνεις γνωστή.

(του Philip P. Bliss, 1873)

 Ο Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων (P. Rubens, 1615)

Σκίτσα χωρίς λόγια, αλλά με πολλές ...θερμίδες! Νο.2

Το Νο.1 θα το βρείτε εδώ.

ΥΓ. Ευχαριστώ τον φίλο που μου τις προώθησε...

Λίγο πολύ, τρελούτσικοι...

Αγαπητέ αναγνώστη, δεν ξέρω αν έχει υποπέσει στην αντίληψη σου ότι είμαστε όλοι εν δυνάμει τρελοί. Μια λεπτή γραμμή μας χωρίζει από την τρέλα. Όποιος έχει μάθει να ατενίζει τον εαυτό του καλά θα διαπιστώνει συχνά - πυκνά πόσες 'τρέλες' κάνει.

Οι κοινωνία που ζούμε απαιτεί να "ρυθμιζόμαστε" σύμφωνα με αυτή αν θέλουμε να αποτελούμε μέρος της. Σκεφτείτε: κανόνες συμπεριφοράς, συμμόρφωση, συναίνεση, συγκατάθεση, αποδοχή. Όμως οι απαιτήσεις της είναι  τις περισσότερες φορές παράλογες! Η κοινωνία είναι στην ουσία οι σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους. Και όμως κυβερνιέται (!) και μάλιστα από ανθρώπους που αναζητούν την δύναμη, αντί την ευδαιμονία όλων. Οι ρυθμοί της είναι εντελώς αντίθετοι με αυτούς της φύσης, της οποίας μέρος είμαστε και εμείς. Τα πρότυπα που μας προβάλει (μίσος, φθόνος, δεισιδαιμονία, φιλοδοξία, λατρεία της δύναμης, της επιτυχίας, της ταχύτητας, του ύψους,  της ασφάλειας,  και επιστήμης) μαζί με τους φόβους και τις επιθυμίες που αυτά προκαλούν, κατακερματίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο. Μιλάμε για ένα κομμάτιασμα του ανθρώπου που τον αρρωσταίνει. 

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, δηλαδή η σύγχυση και οι αντιφάσεις που προκαλεί η κοινωνία, έχουμε και τις διάφορες μορφές φυγής από αυτό το σοβαρό πρόβλημα. Όλες αυτές οι μορφές διαφυγής (ασκητισμός, θρησκεία, επανάσταση, ρομαντικά μυθιστορήματα, ναρκωτικά, διασκεδάσεις, ρατσισμός, γήπεδα, δόγματα ακόμα και το ιστολογείν) δεν είναι παρά προβολές του νου. Ενός νου που θέλει να ξεφύγει από τον εαυτό του, από τον πραγματικό κύριο του. Ο νους είναι πονηρός και θέλει να έχει τον έλεγχο, να είναι αυτός ο κύριος. 

Η ψυχολογία - ψυχανάλυση βοηθά το απροσάρμοστο άτομο να επιστρέψει στην κοινωνία. Είναι όμως η κοινωνία υγιής;  Χωρίς να εξετάσει κανείς την υγεία της κοινωνίας ποιο το όφελος να βοηθάει τους άρρωστους να συμμορφωθούν με την κοινωνία;  Ποιο το όφελος να τους "ξανα-ρυθμίσει" για να μπορέσουν να ενταχθούν και πάλι σε ένα σύνολο που θα τους ξανα-καταστρέψει; 

Θα πει κάποιος: "Μα είναι το καθήκον του γιατρού να θεραπεύει. Η μεταρρύθμιση της κοινωνίας ανήκει σε άλλους, τους κοινωνιολόγους ή τους πολιτικούς για παράδειγμα."

Αυτή είναι η διάσπαση της επιστήμης. Να κάνει ο καθένας τη δουλειά του, χωρίς ερωτήσεις, χωρίς να είναι ικανός να δει το σύνολο της ζωής. Να ακόμα ένας τρόπος να διασπάται η ζωή και να κατακερματίζεται ο άνθρωπος. Αυτό μας αρρωσταίνει. 

Ακόμα και όταν τα βλέπουμε όλα αυτά με το νου μας, επιζητάμε να απελευθερωθούμε από κάτι συγκεκριμένο. Και άλλη διάσπαση. Έτσι πέφτουμε ξανά στην παγίδα. Η προσπάθεια μόνη της γεννά τη μέθοδο που στην ουσία είναι μια καινούργια προβολή του νου μας. Άλλο η εξέταση της δυνατότητας μιας πλήρους ελευθερίας και άλλο η αναζήτηση μιας μεθόδου που θα μας ελευθερώσει από κάτι. Η μέθοδος αργά ή γρήγορα θα βρεθεί αλλά τότε κάθε εξέταση της δυνατότητας μιας πλήρους ελευθερίας σταματά.

Σαν άτομο τότε τι μπορεί να κάνει κανείς; Εκτός από μια γενική ενατένιση της ζωής θα πρέπει να προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να αποσπασθεί από την κοινωνία. Και όχι σε βάθος χρόνου. Αυτό είναι μια ακόμα υπεκφυγή. Πρέπει να ατενίζει τα γεγονότα στο τώρα, χωρίς να το χρωματίζει με κρίσεις και γνώμες. Όταν 'χρωματίζουμε' προβάλλουμε τον εαυτό μας στα πράγματα και στην ουσία δεν παρατηρούμε. Ενεργούμε πάνω στα πράγματα αντί να αφήνουμε τα πράγματα να ενεργήσουν στο νου μας, για να δούμε την αλήθεια τους.

Αφορμή για την ανάρτηση υπήρξε η παρακάτω βραβευμένη ταινία μικρού μήκους (όχι τόσο άσχετη όσο ίσως φανεί με την πρώτη προβολή), ενώ μεγάλη βοήθεια έδωσε ένα μικρό κείμενο του Κρισναμούρτι. 

Δείτε αν θέλετε και αυτό το ποίημα εδώ.

Inside (Μέσα) from Iptamenos Ollandos on Vimeo.

Άνθρωπε τα πάντα εν σοφία εποίησες!

"Από τότε που κατάλαβες ότι δεν μπορείς πλέον να αναμετρηθείς με το υπερφυσικό, το απέβαλλες σαν κάτι ξένο από εσένα. Παραήταν επικίνδυνα και περίπλοκα όλα αυτά για εσένα". Σε ξεπερνούσαν γιατί κανείς δε μπορεί να τα φτάσει με το μυαλό ή τις λέξεις. Επέλεξες λοιπόν την ματιά που κάνει θρύψαλα την καρδιά σου. Μια ματιά πολυδιασπασμένη και ευάλωτη ακόμα και σε ασήμαντα πράγματα. Τα διαίρεσες και τα κατηγοριοποίησες όλα. Έτσι προσανατόλισες την πυξίδα της ύπαρξης σου στις απαιτήσεις της χρηστικότητας, της επίδοσης και της απόδοσης. Ότι δεν ταίριαζε στο "δημιούργημα" σου το πέταξες ως άχρηστο, ως κάτι που δεν ανήκει σε αυτό τον κόσμο, χωρίς δεύτερη σκέψη. Έτσι μόνο μπορούσες να απωθήσεις προβλήματα όπως οι θεοί και ο θάνατος. Η φύση όμως αγνοεί επιδεικτικά αυτήν την απώθηση. Το δέος και ο θαυμασμός για το Άμετρο, όπως και "ο θάνατος βρίσκονται πάντα τόσο κοντά μας ώστε να μην είμαστε σε θέση να προσδιορίσουμε την απόσταση που τα χωρίζει απ' το εσώτερο κέντρο της ζωής που υπάρχει μέσα μας. Σου έμεινε βέβαια και ο Έρωτας που ποτέ δεν σεβάστηκε τις κατηγοριοποιήσεις που επιχείρησες". Σε αρπάζει από την ασφάλεια του κάστρου που έκτισες και σε ρίχνει τρεμάμενο στην συναίσθηση του Όλου. Είναι επειδή τότε έρχεσαι σε επαφή με την απέραντη καρδιά σου σαν να μην είχε γίνει ποτέ κομμάτια. 

Κι όμως έχεις ακόμα ένα βοήθημα. Είναι ο εγκέφαλος, αυτό το όργανο που σε ξεχωρίζει απ' όλα τα ζώα, και που τόσο πίστεψες για να μπορέσεις να ξαναφτιάξεις το σύμπαν στα δικά σου μέτρα. Μπορεί να σε βοηθήσει με την σωστή χρήση και τους κατάλληλους συνδυασμούς να αποκτήσεις μια πανοραμική θέα της δημιουργίας σου. Να καταλάβεις  δηλαδή Άνθρωπε ότι τα πάντα εν σοφία εποίησες! 

"Βλέπεις τα πράγματα που καλούμαστε να βάλουμε σε μια τάξη και να κατανοήσουμε συνεχίζουν να είναι αμέτρητα και ποτέ δεν μπόρεσαν να γίνουν αυστηροί διαχωρισμοί μεταξύ των λυμένων προβλημάτων και εκείνων που προσωρινά μόνο είχαμε υπερπηδήσει, δεν σημειώσαμε καμιά σαφή και αξιόπιστη πρόοδο. Αντιθέτως ζούμε όπως να' ναι στηριζόμενοι σε αληθείς και εσφαλμένους υπολογισμούς".

ΥΓ. Με πλάγιους χαρακτήρες η βοήθεια που μου έδωσε ο Ρίλκε.
Περισσότερες λεπτομέρειες για την ταινία εδώ.

Τα παράδοξα των καιρών μας

Πήρα ένα email σήμερα, ξέρετε από αυτά που σε προτρέπουν να το στείλεις και σε άλλους. Συνήθως είναι για πέταμα, αλλά στο συγκεκριμένο κάθε πρόταση θέτει σοβαρούς προβληματισμούς. Νομίζω ότι του αξίζει δημοσίευση.


Τα συμπεράσματα δικά σας...

ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ:

• ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΑΛΛΑ ΜΙΚΡΟΤΕΡΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ.

• ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΝΕΣΗ, ΑΛΛΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΧΡΟΝΟ.

• ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΤΥΧΙΑ, ΑΛΛΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΟΙΝΟ ΝΟΥ.

• ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΓΝΩΣΗ, ΑΛΛΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΚΡΙΣΗ

• ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ.

• ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΦΑΡΜΑΚΑ, ΑΛΛΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΚΑΛΗ ΥΓΕΙΑ.

• ΞΟΔΕΥΟΥΜΕ ΑΠΕΡΙΣΚΕΠΤΑ, ΓΕΛΑΜΕ ΛΙΓΟ, ΟΔΗΓΟΥΜΕ ΓΡΗΓΟΡΑ, ΕΞΑΓΡΙΩΝΟΜΑΣΤΕ ΕΥΚΟΛΑ, ΞΕΝΥΧΤΑΜΕ ΣΥΧΝΑ, ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΛΙΓΟ, ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

• ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΞΗΣΕΙ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΙΩΣΕΙ ΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΜΑΣ.ΜΙΛΑΜΕ ΠΟΛΥ, ΑΓΑΠΑΜΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΛΕΜΕ ΣΥΧΝΑ ΨΕΜΑΤΑ

• ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΌΧΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΖΩΗ.

• ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΣΘΕΣΕΙ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΌΧΙ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ.

• ΕΧΟΥΜΕ ΨΗΛΟΤΕΡΑ ΚΤΙΡΙΑ, ΑΛΛΑ ΚΟΝΤΥΤΕΡΗ ΨΥΧΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ.ΦΑΡΔΥΤΕΡΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΣΤΕΝΟΤΕΡΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ.
  

• ΞΟΔΕΥΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ.

• ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ.

• ΠΗΓΑΜΕ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΚΑΙ ΓΥΡΙΣΑΜΕ, ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΝΑ ΔΙΑΣΧΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ.

• ΚΑΤΑΚΤΗΣΑΜΕ ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ, ΑΛΛΑ ΌΧΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟ.

• ΔΙΑΣΠΑΣΑΜΕ ΤΟ ΑΤΟΜΟ, ΑΛΛΑ ΌΧΙ ΚΑΙ ΤΗ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ.
  

• ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ.

• ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΤΡΕΧΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΌΧΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ

• ΕΧΟΥΜΕ ΥΨΗΛΟΤΕΡΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ, ΑΛΛΑ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΑ ΗΘΗ.

• ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ computers ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΝΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ, ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΑ, ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ.
  

• ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΕ ΠΟΣΟΤΗΤΑ, ΑΛΛΑ ΜΙΚΡΟΙ ΣΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ.

• ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΕΠΟΧΕΣ ΓΡΗΓΟΡΟΥ ΦΑΓΗΤΟΥ ΚΑΙ ΑΡΓΗΣ ΠΕΨΗΣ

• «ΨΗΛΟΙ» ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΛΛΑ «ΚΟΝΤΟΙ» ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ.
  

• ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ , ΑΛΛΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ.

• ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΙΔΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ – ΑΛΛΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΤΡΟΦΗ.

• ΔΥΟ ΜΙΣΘΟΙ - ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΔΙΑΖΥΓΙΑ.

• ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΑ ΣΠΙΤΙΑ - ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΔΙΑΛΥΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ.

ΨΑΞΕ ΓΙΑ ΓΝΩΣΗ, ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ. ΚΑΤΣΕ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΕ ΤΗ ΘΈΑ