Μια ακόμη ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος

Ναι ακόμη μία, αγαπητέ αναγνώστη. Γιατί θα με ρωτήσεις και με το δίκιο σου. Αν είσαι και λίγο υποψιασμένος θα προσθέσεις: μήπως εσύ είσαι πιο αντικειμενικός από τους άλλους; Όχι θα σου απαντήσω. Θα είμαι υποκειμενικός, δεν γίνεται αλλιώς και όποιος υποστηρίζει το αντίθετο είναι τουλάχιστον για γέλια. Με μια μικρή διαφορά όμως: ο γραφών δεν ψήφισε. Και αυτό του δίνει το δικαίωμα να είναι πιο αντικειμενικός μέσα στην υποκειμενικότητά του. Γιατί δεν πρόκειται να χαριστεί σε κανέναν. Δεν έχει συμπάθειες, είναι αχρωμάτιστος και δεν τον ενδιαφέρει τι λέει ο πολύς ο κόσμος (στην ουσία γίνεται καχύποπτος σε αυτό που λέει πολύς κόσμος). Ειδικά αυτό το τελευταίο από μόνο του είναι ο μισός ορισμός της αντικειμενικότητας. 

Τώρα που αρχίζουν να κοπάζουν οι πανυγηρισμοί της μεγάλης νίκης του Ελληνικού Λαού που με την σοφία του πάλι μίλησε αποφάσισα να σου πω ότι όλα αυτά τα μεγάλα λόγια που ακούς και ασπάζεσαι με ελαφρά την καρδία δεν είναι αληθινά. Είναι ψέμματα τα οποία σου λένε για να σου χαϊδέψουν τα αυτιά αφού και οι πέτρες ξέρουν ότι σε όλους μας αρέσει να νιώθουμε ικανοποιημένοι από αυτό που κάναμε, για να το πω κομψά.  

Αν νομίζεις ότι αποφάσισες σωστά Ελληνικέ λαέ ή αν είσαι από αυτούς που λένε: "τους δείξαμε εμείς", ή αν είσαι από αυτούς που λένε η πραγματική αλλαγή ήρθε και άλλα τέτοια πομπώδη λόγια, έχω να σου κάνω μερικές ερωτήσεις εν είδει ανάλυσης του εκλογικού αποτελέσματος:

Μεγάλος λόγος γίνεται για την μεγάλη ήττα του δικομματισμού. Φαινομενικά δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτό δεν είναι αλήθεια, αφού στα δύο μεγάλα κόμματα μπήκε σφήνα ένα τρίτο πρώην μικρό. Όμως θα πρέπει να κοιτάμε πάντα βαθειά και όχι επιφανειακά: 

Πιστεύεις σοφέ λαέ ότι τους τιμώρησες; περίπου 1 στους 3 (2 στους 6,5 για να ακριβολογούμε) ψήφισε τα δύο κόμματα που άνοιξαν την κερκόπορτα της Ελλάδος στα ξένα συμφέροντα. Αυτό δεν είναι ο θάνατος του δικομματισμού και πολύ περισσότερο η τιμωρία, λέξη την οποία αρέσκεται να χρησιμοποιεί ο πολύς ο κόσμος και που πιπιλίζουν (φαντάζομαι γιατί δεν παρακολουθώ) σίγουρα οι περισσότεροι δημοσιογράφοι. Το 13% και ακόμα περισσότερο το 19% (πρώτο κόμμα) δεν είναι τιμωρία: είναι καταρχήν συγχώρεση και κατά δεύτερον επιβράβευση από μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας της πολιτικής αυτών των δύο κομμάτων. 

Μήπως όμως αποφάσιζες σωστά όταν έριχνες την ψήφο σου λόγω αγανάκτησης, εκδίκησης ή τιμωρίας στη χρυσή αυγή; Ελπίζω να συνειδητοποίησες το λάθος σου, εσύ τουλάχιστον που δεν είσαι φασίστας από ιδεολογία, όταν σου είπαν εγέρθειτι... Μόλις το άκουσα χάρηκα γιατί με τέτοιες κινήσεις δεν πρόκειται ποτέ να ξαναπάρουν τόσο μεγάλο ποσοστό, σοφέ λαέ...

Το ίδιο ισχύει και για το κόμμα του Φώτη. Θα μου πεις μα δεν πήρε μεγάλο ποσοστό και τον στεναχώρεσες με το 6% όμως αν και δεν θέλω να γίνω προάγγελος κακών μαντάτων το κόμμα του που έβαλες στη βουλή είναι ο Δουρειος Ίππος που μεταφέρει ικανοποιητικό αριθμό βουλευτών που μπορούν να δώσουν πλειοψηφία σε μια νέα μνημονιακή πολιτική ίδια και απαράλλαχτη με αυτή που ο δικομματισμός που "σκότωσες" είχε μέχρι πριν λίγες μέρες. Ξέρω το ξέχασες ότι πήρε βουλευτές από το μεγάλο κόμμα αλλά τόσα ξεχνάς εδώ θα κολλήσουμε; 

Αλλά μήπως εσύ σοφέ λαέ του 19% (πρώτο κόμμα στην ουσία) που δεν μπήκες στη βουλή και δεν εκπροσωπείσαι, εσύ δεν ήσουν που φαγώθηκες να μου μιλάς για αγώνες και δράση και ότι η αποχή ή το άκυρο μου ή το λευκό μου θα πάει στα πρώτα κόμματα, έκανες εσύ τίποτα καλύτερο; Εκεί την έδωσες την ψήφο σου και μάλιστα έκανες και τον κόπο να πας και στο εκλογικό τμήμα. Άρε σοφία, από τα μπατζάκια τρέχει...

Εμ οι άλλοι σοφοί; οι αριστεροί; Ξέρεις το καλύτερο ήταν ότι άκουσα κάπου ότι η αριστερά πήρε το 33% (17+8.5+6+2). Άμα λέω εγώ ότι η εξουσία διαφθείρει. Ούτε καν εξουσία δεν γίνανε, ούτε να τα βρούνε μπορούνε, η καταμέτρηση δεν είχε ακόμα ολοκληρωθεί και ξεχάσανε και αυτοί ότι στο σύνολο του εκλογικού σώματος ούτε 22% δεν βγάζουν όλοι οι πολυδιασπασμένοι μαζί....

Αλλά συγνώμη παρασύρθηκα, μιλούσα για την αριστερά. Μια απαρχαιομένη και μια νέα. 

Για την παλιά τι να πεις; Ξέρεις τι είναι να κλείνει το εργοστάσιο και να σου μένει η αντιπροσωπεία; Ξέρεις τι είναι να βράζει ο τόπος από αγανάκτηση και οργή και αντί να αρπάξεις την ευκαιρία από τα μαλλιά να δηλώνεις ορθά κοφτά ότι δεν συνεργάζεσαι με κανέναν; Να λες στην ουσία εγώ δεν θέλω να κυβερνήσω, ο ρόλος μου είναι να κάνω αιώνια αντιπολίτευση, την ίδια αντιπολίτευση αιώνια. 

Και να πάμε και στη νέα: Μεγάλη νίκη αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς. Ή μήπως να το κοιτάζαμε πιο βαθειά;Αυτοδυναμία δεν πήρε πράμα που θα το ήθελα για να δούμε πόσα απίδια χωράει ο σάκος. Αλλά θα μου πείτε γίνεσαι κακός τώρα. 

Ναι λοιπόν γίνομαι γιατί δέχτηκε να συμμετάσχει σε παιχνίδι με σημαδεμένη τράπουλα. Και αυτό δεν είναι καλό σημάδι τουλάχιστον για εμένα. Οφείλω βέβαια να παραδεχτώ ότι ακούστηκαν κάτι ψίθυροι για αλλαγή του εκλογικού νόμου. Αλλά κοντός ψαλμός αλληλούϊα. Εδώ θα είμαστε και μακάρι να είμαι εγώ αυτός που θα έχει κάνει λάθος. 

Εσείς λοιπόν όλος ο σοφός Ελληνικός Λαός που αποδέχτηκε να πάρει μέρος στο τσίρκο με έναν εκλογικό νόμο έκτρωμα όπου ΟΛΟΙ όσοι ψήφισαν αποδέχτηκαν ως δημοκρατικό αφού συμμετείχαν στη μόνη κατ' επίφαση δημοκρατική διαδικασία που μας έχει απομείνει εξηγήστε μου σε πιο μέρος της γης ξανάγινε στις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες το πρώτο κόμμα (με διαφορά ως και 5% να παίρνει τις μισές ή και το 1/3 των εδρών; Μήπως αυτό το όχι που νομίζεις αλλά και σου λένε ότι είπες ήταν στην ουσία ναι;

Και ένα μικρό σχόλιο για την αποχή. Δεν ξέρω τι ακούγεται αλλά η αποχή ήταν μικρότερη από την προηγούμενη φορά. Μπορεί το ποσοστό να είναι μεγαλύτερο αλλά πρώτον μιλάμε για καταλόγους που ήταν από την απογραφή του 2001, μιλάμε για αδυναμία μετακίνησης πολλών συνανθρώπων μας, αλλά και για ένα μεταναστευτικό ρεύμα που διαπιστώνω και ιδίοις όμμασι εδώ στην ξενιτιά...

Για επίλογο ακόμα μερικές ερωτήσεις για να δικαιολογήσουμε και τον τίτλο του ιστολογίου. Κάτι σαν εξετάσεις που σύμφωνα με τον Ο.Ουάιλντ είναι ερωτήσεις που κάνουν χαζοί και δεν μπορούν να απαντήσουν οι σοφοί: 

- Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι οι άλλοι ξέρουν ή μπορούν καλύτερα από εσένα; 

- Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι εσύ ή οι άλλοι που διαλέγεις μπορεί να ξέρουν τι είναι καλό για τον κόσμο;

- Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι χρειάζεσαι κάποιον να σε κυβερνά; 

- Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορείς ποτέ να αποφασίσεις λογικά όταν βρίσκεσαι υπό πίεση; 

- Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι μια αλλαγή μέσα στο πρότυπο είναι αλλαγή;

- Τι σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι κάποιος όταν εκλέγεις κάποιον κάνοντάς τον σπουδαίο;

- Τι σε κάνει να διαλέγεις τον ένα αντί του άλλου όταν και οι δύο λένε ότι ξέρουν με διαφορετικό τρόπο να σε σώσουν;

- Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι οι διαφορετικές ιδεολογίες, η οργάνωση τους και ο ανταγωνισμός που αυτές προωθούν θα οδηγήσουν ποτέ στην ένωση των ανθρώπων;

- Τι σε  κάνει να πιστεύεις ότι με την οργάνωση της πολιτικής ή της δικαιοσύνης και την επιβολή τους μέσω συμμόρφωσης θα επιτευχθεί ποτέ ενότητα;

Σοφοί μου, ξέρω σας στεναχώρησα, αλλά η καρδιά μου υπαγόρευσε ότι έγραψα και αν έχει κάνει λάθος συγχωρέστέ την. Είναι ακόμα μικρή και έχει πολλά να μάθει από την σοφία σας.

Τι μας χρειάζεται ο ανασχηματισμός;

Αλήθεια έχεις αναρωτηθεί πολύπαθε, πολυβασανισμένε και πολυβομβαρδισμένε (από τα ΜΜΕ) αναγνώστη τι μας χρειάζεται; Έχω αρκετά χρόνια στην πλάτη μου για να μπορώ και εγώ ο αργόστροφος να καταλάβω ότι ποτέ κανένας ανασχηματισμός δεν οδήγησε πουθενά. Ειδικά ο πρόσφατος ανασχηματισμός είναι ότι πιο γελοίο έχω ακούσει. Λες και το πρόβλημα μας είναι ότι κάποια υπουργεία πρέπει να αλλάξουν κεφαλή για να πάνε καλύτερα τα πράγματα! Ακόμα και ένας αγράμματος ξέρει ότι από μάπα πρώτη ύλη δεν μπορείς να φτιάξεις νόστιμο φαγητό, όσο και αν το ανασχηματίσεις. Δεν αλλάζουν τα πράγματα αν οι κεφαλές - προδότες αντ-αλλάξουν απλά καρέκλες ή αν καινούργιοι προδότες πάρουν τη θέση άλλου προδότη. Ειδικά  κάποιοι καινούργιοι προδότες δεν είναι μόνο προδότες της Ελλάδος και του λαού της αλλά και των ίδιων των αρχών τους. Ξέρετε είναι από αυτούς τους ανθρώπους με ανάλαφρη ηθική ώστε να μπορεί να αλλάζει κατά περίσταση. Ξέρετε μωρέ, αυτοί που λένε εγώ έχω αρχές, αλλά τώρα που υπουργοποιήθηκα έχω άλλες (δείτε εδώ). 

Άρα δεν είναι για εμάς ο ανασχηματισμός. Τότε για ποιον είναι; Μα για τον πολυχρονεμένο μας φυσικά και την κλίκα του. Τι θα κερδίσει ρωτάτε; Μα χρόνο φυσικά. Χρόνο που είναι απαραίτητος για όλους τους αφεντάδες μας. Ντόπιους και ξένους. Απαραίτητος όχι για να αντιστρέψει την κατάσταση. Αυτό δεν γίνεται με τίποτα, η πτώση δεν αντιστρέφεται. Ο χρόνος που θέλουν να κερδίσουν έχει να κάνει με την ηλίθια λογική τους ότι αυτοί οι γνωστικοί που ξέρουν να μετράνε, θα καταφέρουν να βρουν μια λύση. Λύση που αν βρεθεί όσο αυτοί είναι ακόμα στην εξουσία, θα καταφέρουν να κρατήσουν τις πολυαγαπημένες τους καρέκλες. Μυαλό γιοκ. Πράγμα που δεν περίμενα είναι αλήθεια από ένα μεγάλο στοχαστή - αντιεξουσιαστή - σοσιαλιστή. Θα το περίμενα από κάποιον, ας πούμε που δεν έχει καν το μυαλό να σταματήσει το ποδήλατο για να βάλει την αλυσίδα που βγήκε αλλά το κάνει εν κινήσει. Τώρα που το σκέφτομαι αυτός ο ανασχηματισμός σίγουρα έχει πολλές ομοιότητες με την εν λόγω μεγαλειώδη και προφανώς πρωτότυπη προσπάθεια για την επανατοποθέτηση της αλυσίδας εν κινήσει... Ρε μπας και φταίει που ο ποδηλάτης είναι ο ίδιος; Μπα, η ιδέα μου θα είναι αφού το δις εξ εξαμαρτείν ουκ ανδρός στοχαστού... 

Επικίνδυνη άγνοια που επιταχύνει αντί να επιβραδύνει την πτώση με αποτέλεσμα η πρόσκρουση να αποκτήσει περισσότερη ορμή, αν μου επιτρέπετε την άποψη μου.

Ξέρετε τι ακολουθεί μετά τον ανασχηματισμό; Μα φυσικά, αφού είστε γατόνια: άλλος ανασχηματισμός και άλλος και άλλος μέχρι να πέσει η κυβέρνηση. Αυτή ειδικά δεν φαίνεται διατιθεμένη να το κάνει. Δεν θα το κάνει γιατί έχει αναλάβει το δύσκολο έργο να μας σώσει. Δείξτε κατανόηση και βοηθήστε τον άμοιρο το Γιωργάκη. Μόνος του παλεύει· για εμάς. Μια στήριξη, ρε παιδιά! (εδώ)

ΥΓ. Στη φωτογραφία απεικονίζεται ένας (ανα)σχηματισμός σκύλου από κόπρανα σκύλου. Όπως και στην περίπτωση του παραπάνω ανασχηματισμού, μην αφήσετε να σας ξεγελάσει το όποιο αισθητικό αποτέλεσμα: αν τυχόν το ακουμπήσετε, πλύνετε καλά τα χέρια σας. Είναι τραβηγμένη από την έκθεση μιας φίλης εδώ στην Ολλανδία.  

Και για να μην ξεχνιόμαστε: 

Κρετινισμός

"Προτού ξεκινήσω να μιλώ, 

έχω να πω κάτι πολύ σημαντικό". 

-Groucho Marx 

 

Αγαπητέ αναγνώστη, 

κάνοντας μια σύντομη αναδρομή στη ζωή μας μπορούμε να δούμε πόσους "-ισμούς" λατρέψαμε. 

Θρησκεία:

"Δεν με ενδιαφέρει να ανήκω σε μια οργάνωση

που δέχεται σαν μέλη ανθρώπους σαν εμένα."

-Groucho Marx

Χριστιανισμός, μωαμεθανισμός, ιουδαϊσμός, ινδουισμός, βουδισμός ή ακόμα και αθεϊσμός. Μερικοί μάλιστα παίξανε σε περισσότερα από ένα ταμπλό ενώ άλλοι γίνανε και μπαλάκια του πινγκ- πονγκ από το πολύ μπρος πίσω. 

Φιλοσοφία:

 "Αυτές είναι οι αρχές μου. 

Αν δεν σου αρέσουν έχω και άλλες."

-Groucho Marx

Υπαρξισμός, σκεπτικισμός, πυρρωνισμός, μηδενισμός, εμπειρισμός, ορθολογισμός, στωικισμός, επικουρισμός, σχολαστικισμός, ουμανισμός και πολλά άλλα ρεύματα (κλείστε και καμιά πόρτα, μπάζει).

Πολιτική:

"Όλοι οι άνθρωποι έχουν γεννηθεί ίδιοι - εκτός από 

τους Ρεπουμπλικάνους και τους Δημοκρατικούς."

"Πολιτική είναι η τέχνη του να ψάχνεις για προβλήματα, 

να τα βρίσκεις παντού, να κάνεις λάθος διάγνωση 

και να εφαρμόζεις λάθος θεραπείες"

-Groucho Marx

Σοσιαλισμός, φιλελευθερισμός, κομμουνισμός, μαρξισμός, αναρχισμός, καπιταλισμός, φασισμός, εθνικοσοσιαλισμός, κοινωνική οικολογία και δεν θα αναφέρω τα παρακλάδια τους γιατί ...χαθήκαμε.

Μερικές σκέψεις:

"Και ένα παιδί πέντε χρονών μπορεί να το καταλάβει.

Στείλε να φέρουν ένα πεντάχρονο."

-Groucho Marx

Είναι άποψη μου ότι σε όλους τους παραπάνω κλάδους έχουμε να κάνουμε με ιδέες κάποιων λαμπρών ανθρώπων τις οποίες κάποιοι έκαναν ιδεολογίες με αποτέλεσμα να αποκτήσουν οπαδούς. Μπόρεσαν δηλαδή αυτοί που ακολούθησαν να κάνουν τους άβουλους ανθρώπους πρόβατα και να τα κλείσουν σε ένα μαντρί. Ο άβουλος δεν έχει προσωπική άποψη. Δανείζεται μια άποψη και την υπερασπίζεται μέχρι... τελικής πτώσης. Αν πέσει μαχόμενος τότε απλά αλλάζει αρχές. Είναι δε χαρακτηριστικό το γεγονός του ότι όταν μιλάς με κάποιον αυτός αυτόματα προσπαθεί να σε κατατάξει και σε ένα κοπάδι. Τόσο διαμορφωμένος είναι ο εγκέφαλος μας. 

Εν ολίγοις θα μπορούσαμε να πούμε ότι μια ιδεολογία ανησυχεί για το αύριο και προτείνει λύσεις. Όμως όπως έλεγε και ο Λ. Μπουσκάλια: "Η ανησυχία δεν κλέβει ποτέ το αύριο από την  θλίψη του. Το μόνο που κάνει είναι να απομυζεί το σήμερα από τη χαρά του..."

Ιδού το πρόβλημα μας που και ένα πεντάχρονο παιδί ακόμα μπορεί να καταλάβει. 

Κρετιν-ισμός from Iptamenos Ollandos on Vimeo.

Τελικά δεν είναι ότι ο κρετινισμός είναι ο μοναδικός "-ισμός" που δεν ακολουθήσαμε (όπως λέει και το απόσπασμα της πολύ ενδιαφέρουσας ταινίας - προσεχώς στο ιστολόγιο με τις ταινίες), αλλά μάλλον είναι ο μοναδικός "-ισμός" που ακολούθησε το σύνολο της ανθρωπότητας στη σύντομη ιστορία της. Αναρωτήσου γιατί δεν μπορείς να δεις όποια καλή ιδέα έχει να σου προσφέρει ο κάθε "-ισμός" και θέλεις να ακολουθήσεις ως μοναδική αλήθεια το σύνολο του - το οποίο σου υπενθυμίζω φτιάχτηκε μετέπειτα από τους διάφορους παραφραστές του - φράζοντας μάτια και αυτιά σε κάθε άλλο "-ισμό".

ΥΓ. Όπως σχεδόν πάντα ένα ενδιαφέρον ποίημα εδώ.

Όλα Εντάξει, Μάνα (Αιμορραγώ Μονάχα)

Πραγματική τροφή για τη σκέψη αυτό το τραγούδι του Bob Dylan. Παραθέτω τους στίχους στα αγγλικά αλλά και σε ελληνικά (σε ελεύθερη μετάφραση του Γιώργου - Ικάρου Μπαμπασάκη).  Ωστόσο συμβουλεύω αυτούς που γνωρίζουν αγγλικά να προτιμήσουν το αγγλικό κείμενο γιατί παρά την φιλότιμη προσπάθεια του μεταφραστή, το ελληνικό κείμενο υστερεί κατά πολύ του πρωτότυπου.

Darkness at the break of noon
Shadows even the silver spoon
The handmade blade, the child’s balloon
Eclipses both the sun and moon
To understand you know too soon
There is no sense in trying.

Pointed threats, they bluff with scorn
Suicide remarks are torn
From the fool’s gold mouthpiece the hollow horn
Plays wasted words, proves to warn
That he not busy being born is busy dying.

Temptation’s page flies out the door
You follow, find yourself at war
Watch waterfalls of pity roar
You feel to moan but unlike before
You discover that you’d just be one more
Person crying.

So don’t fear if you hear
A foreign sound to your ear
It’s alright, Ma, I’m only sighing.

As some warn victory, some downfall
Private reasons great or small
Can be seen in the eyes of those that call
To make all that should be killed to crawl
While others say don’t hate nothing at all
Except hatred.

Disillusioned words like bullets bark
As human gods aim for their mark
Make everything from toy guns that spark
To flesh-colored Christs that glow in the dark
It’s easy to see without looking too far
That not much is really sacred.

While preachers preach of evil fates
Teachers teach that knowledge waits
Can lead to hundred-dollar plates
Goodness hides behind its gates
But even the president of the United States
Sometimes must have to stand naked.

An’ though the rules of the road have been lodged
It’s only people’s games that you got to dodge
And it’s alright, Ma, I can make it.

Advertising signs they con
You into thinking you’re the one
That can do what’s never been done
That can win what’s never been won
Meantime life outside goes on
All around you.

You lose yourself, you reappear
You suddenly find you got nothing to fear
Alone you stand with nobody near
When a trembling distant voice, unclear
Startles your sleeping ears to hear
That somebody thinks they really found you.

A question in your nerves is lit
Yet you know there is no answer fit
To satisfy, insure you not to quit
To keep it in your mind and not forget
That it is not he or she or them or it
That you belong to.

Although the masters make the rules
For the wise men and the fools
I got nothing, Ma, to live up to.

For them that must obey authority
That they do not respect in any degree
Who despise their jobs, their destinies
Speak jealously of them that are free
Cultivate their flowers to be
Nothing more than something they invest in.

While some on principles baptized
To strict party platform ties
Social clubs in drag disguise
Outsiders they can freely criticize
Tell nothing except who to idolize
And then say God bless him.

While one who sings with his tongue on fire
Gargles in the rat race choir
Bent out of shape from society’s pliers
Cares not to come up any higher
But rather get you down in the hole
That he’s in.

But I mean no harm nor put fault
On anyone that lives in a vault
But it’s alright, Ma, if I can’t please him.

Old lady judges watch people in pairs
Limited in sex, they dare
To push fake morals, insult and stare
While money doesn’t talk, it swears
Obscenity, who really cares
Propaganda, all is phony.

While them that defend what they cannot see
With a killer’s pride, security
It blows the minds most bitterly
For them that think death’s honesty
Won’t fall upon them naturally
Life sometimes must get lonely.

My eyes collide head-on with stuffed
Graveyards, false gods, I scuff
At pettiness which plays so rough
Walk upside-down inside handcuffs
Kick my legs to crash it off
Say okay, I have had enough
What else can you show me?

And if my thought-dreams could be seen
They’d probably put my head in a guillotine
But it’s alright, Ma, it’s life, and life only.

Όλα Εντάξει, Μάνα (Αιμορραγώ Μονάχα)

Μες στο καταμεσήμερο πλακώνει σκοτεινιά

Σκιά απλώνει ακόμα και στ' ασημένια πιατικά

Η χειροποίητη λεπίδα, το μπαλόνι του παιδιού

Έκλειψη προκαλούν και του ήλιου και του φεγγαριού

Να σε καταλάβω πιο γρήγορα απ' όσο μπορώ 

Δεν έχει νόημα να προσπαθώ.

Απειλές αιχμηρές εκτοξεύονται με χλευασμό

Αυτόχειρες παρατηρήσεις βγάζουν το σκασμό

Απ' του τρελού το επιστόμιο το χρυσό

Το κούφιο κέρας παίζει λόγια χαμένα

Λόγια που προειδοποιούν απεγνωσμένα

Πως δεν καταπιάνεται με το να μείνει ζωντανός

Μα καταπιάνεται με το να είναι νεκρός.

Σαν μια σελίδα πετάει έξω από την πόρτα ο πειρασμός

Την ακολουθείς, σε πόλεμο μπλέκεσαι ο φτωχός

Βλέπεις πως βρυχώνται του οίκτου οι καταρράκτες

Νιώθεις πως θέλεις να θρηνήσεις

Αλλά αντίθετα από πριν θ' ανακαλύψεις

Πως τώρα πια θ' αλλάξεις

Και θα είσαι, ακόμα ένας

Έτοιμος να κλάψεις.

Έτσι λοιπόν μην φοβηθείς

Αν στο αυτί σου φτάσει

Ένας ξένος ήχος

Όλα εντάξει, εγώ είμαι μονάχα

Που έχω απλώς αναστενάξει.

Κάποιοι προβλέπουν νίκη, κάποιοι συντριβή

Υπάρχουν λόγοι προσωπικοί

Άλλοι σπουδαίοι, άλλοι ποταποί

Στα μάτια αυτών που καλούν μπορείς να δεις

ότι άλλοι να σε σκοτώσεις θέλουν

Και άλλοι να σε κάνουν στο χώμα να συρθείς

Ενώ άλλοι λένε ότι τίποτα εξόν το μίσος

Δεν πρέπει να μισείς.

Λέξεις γυμνές σαν σφαίρες αλυχτούνε

Θεοί ανθρώπινοι σκοπεύουν και χτυπούνε

Κατασκευάζουνε τα πάντα πια

Από πλαστικά οπλοπολυβόλα που σπινθηροβολούνε

Μέχρι πλαστικούς Εσταυρωμένους που στο σκοτάδι λαμποκοπούνε

Δεν είναι δύσκολο να δεις δίχως να κοιτάξεις μακριά

ότι στ' αλήθεια λίγα έχουν μείνει όσια και ιερά.

Ενώ κήρυκες κηρύσσουν για κακές μοίρες

Δάσκαλοι διδάσκουν ότι η γνώση έχει υπομονή

Μπορεί να σε οδηγήσει σε πιατικά που κάνουν χίλιες λίρες

Κι η καλοσύνη λουφάζει πίσω από τις δικές της θύρες

Αλλά ακόμα και ο πρόεδρος των ΗΠΑ ο τρανός

Καμιά φορά πρέπει να στέκεται γυμνός.

Και μ' όλο που του δρόμου οι νόμοι έχουν καθιερωθεί

Είναι μονάχα τα τεχνάσματα των ανθρώπων

Που πρέπει να αποφύγουν οι δικοί σου ελιγμοί

Και όλα εντάξει, κανείς να μην ανησυχεί

Θα τα καταφέρω εγώ μια και καλή.

Έρχονται να σ' εξαπατήσουν οι διαφημίσεις

Πως είσαι ένας και μοναδικός να νομίσεις

Ότι μπορείς να κάνεις ό,τι κανείς δεν μπόρεσε ως τώρα

Ότι καθετί μπορείς να νικήσεις με τη δική σου φόρα

Στο μεταξύ, εσύ χαμένος στην ευκολία

Και η ζωή ν' αλλάζει κι εσύ να είσαι η λεία.

Χάνεσαι, ξαναγυρίζεις, να' σαι

Και νιώθεις ξαφνικά ότι τίποτε δεν έχεις να φοβάσαι

Στέκεις μόνος και κανείς δεν είν' κοντά

Όταν μια τρεμάμενη φωνή, ακούγεται μα όχι καθαρά

Κι αιφνιδιάζει τα κοιμισμένα σου αυτιά

Και λέει ότι σε βρήκανε ξανά.

Μια ερώτηση τα νεύρα σου τραντάζει

Μα ξέρεις, δεν βρίσκεται απάντηση να ταιριάζει

Να σε ικανοποιήσει

Πως δεν τα παρατάς και πάλι να σε πείσει

Να μείνει μέσα σου και το μυαλό σου να μη λησμονήσει

Πως από καιρό, από πολύ καιρό

Δεν ανήκεις μήτε σ' αυτήν μήτε σ' αυτόν μήτε σ' αυτό.

Μ' όλο που οι αφέντες φτιάχνουν τους κανόνες

Και για τον σοφό και για τον τρελό

Δεν έχω τίποτε, στους δρόμους, στους λειμώνες

Και εγώ για ν' ανταποκριθώ

Γι' αυτούς που υπακούνε σε κάθε εξουσία

Ο έντιμος ο σεβασμός δεν έχει καμία σημασία

Περισφρονούν τη μοίρα τους, την ίδια τους την εργασία

Αυτοί μιλάν με ζήλια για όσους ζουν μ' ελευθερία

Αυτοί είναι ικανοί τα λουλούδια να φροντίσουν

Μόνο και μόνο για να 'χουν κάτι να πουλήσουν.

Κάποιοι είναι βαφτισμένοι σε αρχές

Σε κομμάτων αυστηρές επιταγές

Σε μεταμφιεσμένες λέσχες κοινωνικές

Κι όσους είναι στην απέξω άγρια επικρίνουν

Και η ελευθερία τούς κάνει να τα χάνουν

Άλλο δεν συζητάν παρά ποιον είδωλο να κάνουν

Γι' αυτό κινούνε ουρανό και γη

Αυτόν παρακαλάνε τον Θεό να τον ευλογεί.

Κάποιος που η φωτιά τη γλώσσα του τσουρουφλίζει

Στην άθλια χορωδία γαργαρίζει

Της κοινωνίας οι τανάλιες τον έχουνε παραμορφώσει πια

Και αυτός διόλου δεν νοιάζεται ν' ανέβει στα ψηλά

Αλλά μάλλον εσένα να τραβήξει χαμηλά

Σε μια τρύπα φοβερή

Όπου εκεί έχει χωθεί.

Μα δεν έχω τίποτα εναντίον μήτε θέλω να κατηγορήσω

Όποιον σ' ένα κελάρι κατοικεί

Δικιά του είν' η ζωή

Κι είναι εντάξει, ακόμα κι αν δεν μπορώ να τον ευχαριστήσω.

Γριές δικαστίνες τα ζευγάρια παρακολουθούν 

Που τον έρωτα πια να απολάυσουν δεν μπορούν

Κίβδηλα ήθη διαλαλούν

Προσβολές, άγριες βλοσυρές ματιές

Ενώ το χρήμα δεν μιλάει

Το χρήμα βλαστημάει

Αισχρότητα, ναι, μα ποιος νοιάζεται στ' αλήθεια

Όλα προπαγάνδα, ελεεινή συνήθεια.

Άλλοι υπερασπίζονται αυτό που να δουνε δεν μπορούν

Ενός φονιά την περηφάνια, απορούν

Ασφάλεια ζητάνε μανιακά

Μα μυαλά τινάζονται στον αέρα πικρά

Γι' αυτούς που θαρρούν πως του θανάτου η σφυριά

Η έντιμη κατραπακιά

Δεν θα έρθει να τους χτυπήσει φυσικά

Της ζωής τα δευτερόλεπτα καμιά φορά

Θα πρέπει να είναι πολύ μοναχικά.

Τα μάτια μου συγκρούονται μετωπικά

Με παραγεμισμένα νεκροταφεία, φριχτά

Με ψεύτικους θεούς, και σέρνομαι ξανά

Στης μικροψυχίας τα σκοτεινά στενά

Πασχίζω από χειροπέδες νοερές ν' απαλλαγώ

Λέω φτάνει, την κοπανάω από δω

Το έχω δει το έργο ξανά εγώ.

Αν μπορούσαν να δουν τα όνειρα μου όλα

Και στις σκέψεις μου, θα μ' έστελναν στην καρμανιόλα

Αλλά εντάξει, τι μπορεί κανείς να πει

Εντάξει, λέω, αυτή και όχι άλλη είν' η ζωή.

Αντιγράφω μεταφράζοντας από την wikipedia το σχόλιο για το συγκεκριμένο τραγούδι:

Μία από τις πιο γνωστές και φιλόδοξες συνθέσεις του Dylan, αναμφισβήτητα ένα από τα κλύτερα τραγούδια του. Ο Clinton Heylin έγραψε ότι "άνοιξε ένα εντελώς καινούργιο είδος δακτυλοδεικτούμενου τραγουδιού, όχι μόνο για τον Dylan αλλά για ολόκληρη την ποπ", και κάποιος κριτικός είπε ότι είναι για τον καπιταλισμό ότι το "Σκοτάδι το μεσημέρι" (βιβλίο του Arthur Koestler) για τον κομμουνισμό. Ένας σημαντικός αριθμός από τους πιο διάσημους στίχους του Dylan μπορεί να βρεθεί σε αυτό το τραγούδι: "Αυτός που δεν απασχολείται με το να γεννηθεί, ασχολείται με το να πεθαίνει", " Είναι εύκολο να δει κάποιος χωρίς να κοιτάξει μακριά/  Ότι λίγα είναι πραγματικά ιερά", "Ακόμα και ο πρόεδρος των ΗΠΑ / Μερικές φορές πρέπει να είναι γυμνός", "Τα λεφτά δεν μιλάνε, βρίζουν", "Αν μπορούσαν  να δουν τις σκέψεις - όνειρα μου / πιθανότατα θα μου έκοβαν το κεφάλι". Στο τραγούδι ο Dylan δίνει στο ακροατήριο του ένα χάρτη - οδηγό για να αποκωδικοποιήσει την περίεργη στροφή του μακριά από την πολιτική. Μέσα από μια σειρά θρήνων εκφράζει τη λύπη του για τις προσδοκίες του κοινού του ( "Δεν έχω τίποτα, μάνα να ανταποκριθώ / κυνηγήσω") και τη ματαιότητα της πολιτικής ( "Δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθούμε", "Νιώθεις να θρηνείς, αλλά αντίθετα από πριν / ανακαλύπτετε / ότι απλά είσαστε / Ένας ακόμη άνθρωπος που κλαίει ", "Είναι εύκολο να δει κάποιος χωρίς να κοιτάξει μακριά/  Ότι λίγα είναι πραγματικά ιερά "). Ο Dylan λέει στο ακροατήριο του πώς μπορεί να αντιληφθεί τη νέα κατεύθυνση του: "Έτσι μην φοβηθείτε αν ακούσετε / ένα ξένο ήχο στο αυτί σας / Είναι εντάξει, μάνα, είναι μόνο επειδή αναστενάζω"

One of Dylan's most celebrated and ambitious compositions, "It's Alright Ma (I'm Only Bleeding)" is arguably one of Dylan's finest songs. Clinton Heylin wrote that it "opened up a whole new genre of finger-pointing song, not just for Dylan but for the entire panoply of pop," and one critic said it is to capitalism what Darkness at Noon is to communism. A fair number of Dylan's most famous lyrics can be found in this song: "He not busy being born is busy dying"; "It's easy to see without looking too far / That not much is really sacred"; "Even the president of the United States / Sometimes must have to stand naked"; "Money doesn't talk, it swears"; "If my thought-dreams could be seen / They'd probably put my head in a guillotine." In the song Dylan is again giving his audience a road map to decode his confounding shift away from politics. Amidst a number of laments about the expectations of his audience ("I got nothing, Ma, to live up to") and the futility of politics ("There is no sense in trying"; "You feel to moan but unlike before / You discover / That you'd just be / One more person crying"; "It's easy to see without looking too far / That not much / Is really sacred", Dylan tells his audience how to take his new direction: "So don't fear if you hear / A foreign sound to your ear / It's alright, Ma, I'm only sighing."

Περί πολιτικής

"Γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο"

Άρωμα εκλογών λοιπόν, και σκεφτόμουν ότι ένας πολιτικός πρέπει να πει ότι έχει λύσεις και να δώσει υποσχέσεις αλλιώς ούτε ο ίδιος δεν θα ψήφιζε τον εαυτό του.  Βέβαια, τώρα τελευταία, έχει γίνει της μόδας και ο φόβος, ως πολύτιμο εργαλείο στα χέρια του. Μια φιλοδοξία έχει και όνειρα για δύναμη και εξουσία. Η ζήλεια, η κτητικότητα και ο φθόνος είναι η κινητήριος δύναμη του. Αυτό είναι ο πολιτικός φιλαράκο μου. Μεγάλωσε σε μία κοινωνία που θεωρεί την δύναμη και την φιλοδοξία αρετές και το μόνο που μπορεί να σκεφτεί για να δείξει ότι είναι καλύτερος από τους άλλους είναι να αποκτήσει περισσότερη δύναμη από αυτούς. Ποταπά τα κίνητρα, επομένως μπάχαλο και η διαχείρηση. Αυτός είναι ο πολιτικός λαμόγιο. Ευτυχώς που στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοιους.

Αλλά και αυτούς τους τίμιους που έχουμε και που πιστεύουν ειλικρινά ότι έχουν αυτές τις λύσεις, δεν πρέπει να τους ψηφίσεις. Και ξέρεις γιατί; Γιατί πίστεψε ότι μέσα σε 10 εκατομμύρια έλληνες αυτός είναι ο κατάλληλος γιαυτή την δουλειά. Εγώ πάντως ένα μουσακά βάζω να φτιάξω και ανοίγω οδηγό μαγειρικής. Και πάλι τρέμω μήπως και κάνω κανένα λάθος. Όμως αυτός είναι σίγουρος ότι θα καταφέρει να δώσει λύσεις. Ξέρεις γιατί; Γιατί είναι άνθρωπος της δράσης. Ξέρει τι είναι καλό για τον λαό. Ναι τεμπελόσκυλο εργάτη, δεν ξέρεις εσύ τι είναι δράση. Εσύ είσαι χωμένος μέσα στα προβλήματα της ζωής και δεν έχεις χρόνο για τέτοια πράγματα. Και εσύ ονειροπόλε φιλόσοφε,  μπορεί να ευχαριστιέσαι σκεπτόμενος στο κάστρο σου, αλλά εμείς οι τίμιοι πολιτικοί δεν έχουμε χρόνο για τέτοια πράγματα. Οι άμεσες ανάγκες απαιτούν άμεση δράση. Εμείς πρέπει να δράσουμε τώρα για να μπορέσουμε να δρέψουμε τους καρπούς των κόπων μας στο μέλλον. Θα πάρουμε μέτρα, θα δράσουμε, θα πατάξουμε (έχετε προσέξει πως δουλεύουν το ενεργητικό ρήμα;) ...για το καλό σου! Αυτό που σου λένε είναι στην ουσία ότι δεν μετέχουν στα της ζωής, ούτε προλαβαίνουν να εμβαθύνουν στις συνέπειες των πράξεων τους, γιατί απαιτούνται λύσεις τώρα.   Ξεχνούν όμως ότι η δράση είναι συνυφασμένη με την ζωή, δράση είναι η καθημερινή ζωή με τις σκέψεις της και τις δραστηριότητες της. Και σηκώνουν τα μανίκια και πιάνουν δουλειά χωρίς διερεύνηση αλλά πεπεισμένοι ότι το υπάρχον ή το μελλοντικό σύστημα θα μας προσφέρει ασφάλεια, βεβαιότητα, παρηγοριά, επιτυχία... Όμως μελλοντική επιτυχία ίσον φιλοδοξία και αυτό σημαίνει κάτι που γίνεται χωρίς αγάπη. Άρα αυτή η μεγαλόστομη δράση γίνεται χωρίς αγάπη και γιαυτό δεν έχει ούτε νόημα, ούτε αποτέλεσμα.

Και ύστερα αυτό το μελλοντικό καλό που ώσπου να γίνει θα χρειάζεται ένα σωρό μεταρρυθμίσεις και αλλαγές νομοθεσίας για να το προσαρμόσουμε στα νέα δεδομένα; Η μεταρρύθμιση δημιουργεί μόνο την ανάγκη για περισσότερη μεταρρύθμιση. Είναι ένα "μπάλωμα" που δεν βελτιώνει την κατάσταση σου στο παρόν αλλά στοχεύει το μέλλον. Γιαυτό σου λέω εύπιστε αναγνώστη, είναι βλάκες. Δέσμιοι είτε των επιθυμιών τους, είτε ιδεολογιών. 

Εξάλλου αυτός και οι ανταγωνιστές του μας λένε το ίδιο πράγμα, ότι δηλαδή θέλουν το καλό μας. Με διαφορετικό τρόπο ο καθένας. Με διαφορετική ιδεολογία. Που οδηγεί στον κατακερματισμό της κοινωνίας με όλες αυτές τις ιδεολογίες. Γιατί με την οποιαδήποτε οργάνωση δεν μπορεί να επιτευχθεί ομόνοια. Μόνο διχασμός και μίσος. Όπως ακριβώς με τις θρησκείες. Δεν έχω κανένα πρόβλημα ούτε με τις ιδεολογίες, ούτε με τις θρησκείες, αντιθέτως μελετώ όσες μπορώ. Έχω όμως πρόβλημα με την οργάνωση τους. Τα αποτελέσματα της οργάνωσης τους, πάντα για λόγους δύναμης, είναι φανερά σε όποιον μπορεί να χρησιμοποιήσει την λογική του. 

Η εκπαίδευση μας που άρχισε από την οικογένεια τον περίγυρο μας και το σχολείο όταν ήμασταν παιδιά, συνεχίζεται από τις εφημερίδες και την τηλεόραση που ως επί το πλείστον είναι αφιερωμένες στην πολιτική. Αυτό, σε συνδιασμό με τα αποτελέσματα της οργάνωσης , εξηγεί την έξαψη που μπορεί εύκολα να παρατηρηθεί στα μάτια, στις φωνές και στη γλώσσα του σώματος των ανθρώπων που μετέχουν σε πολιτική συζήτηση. Και οι περισσότεροι δεν έχουν καν την συναίσθηση αυτής της αλλαγής στους τρόπους τους. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί; Είναι ίσως γιατί αυτή η έξαψη μας δίνει μια ζωντάνια, όπως ακριβώς το ποτό, το σεξ, η βία κτλ. Είμαστε κενοί και θεωρούμε ζωή οτιδήποτε μας δημιουργεί έξαψη...

Αλήθεια, έχεις αναρωτηθεί αν μπορεί κάποιος να ξέρει τι είναι καλό για τον κόσμο; Το παίρνουμε όμως σαν δεδομένο. Ξεκινάμε με συμπεράσματα και αυτό σταματάει την σκέψη. Η απερισκεψία αυτών των συμπερασμάτων φέρνει την εκμετάλλευση του ανθρώπου. Ότι είναι πραγματικά καλό δεν δημιουργεί ανταγωνισμό. Καλό είναι το ελεύθερο από επιρροές, εξαναγκασμούς ή βολικότητες. Αυτοί όμως το μόνο που δημιουργούν είναι σύγχιση, ανταγωνισμό, φόβο και αθλιότητα.

Ένας οπαδός κόμματος, ιδεολογίας ή πολιτικού ηγέτη είναι σκλάβος. Εξαρτάται από την πείρα ή την γνώση κάποιου άλλου. Καταλαβαίνω ότι οι πιο ευαίσθητοι από εμάς αισθάνονται ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στην κοινωνική δυστυχία. Ανήμποροι να αντι-δράσουμε, ακολουθούμε κάποια "ισχυρό" όνομα (Καρανδρέου - Παπαμανλής) ή έστω μια ιδεολογία για να μας καθοδηγήσει. Μια ενέργεια όμως που βασίζεται στην αυθεντία κάποιου είναι απλά απερίσκεπτη δράση.

Πολιτική¹ είναι η τέχνη και η πρακτική της διακυβέρνησης, δηλαδή της οργάνωσης, της διεύθυνσης και της διοίκησης των ανθρώπινων κοινωνιών. Ενώ κοινωνία² είναι ένα σύνολο ανθρώπων που ζουν ομαδικά σύμφωνα με κανόνες και νόμους που συγκροτούν ένα πλέγμα οργανωμένων ανθρώπινων σχέσεων.  Από αυτούς τους ορισμούς γίνεται φανερό ότι το κοινωνικό πρότυπο κατασκευάζεται από τον άνθρωπο και δεν είναι ανεξάρτητο από αυτόν. Επιπλέον η πολιτική δεν είναι παρά μιά αλλαγή μέσα σε αυτό το πρότυπο , οπότε δεν είναι αλλαγή αλλά τροποποίηση.  Και αυτό  δεν είναι παρά ένας φαύλος κύκλος που οδηγεί από τροποποίηση σε τροποποίηση. Για την αλλαγή της κοινωνίας πρέπει να αποσπαστούμε απ'αυτήν ως προς αυτά που αυτή πρεσβεύει: φιλοδοξία, ζήλεια, δύναμη, ευκολία, βόλεψη, ταχύτητα κτλ. Πρέπει να αμφισβητήσουμε, αυθεντίες, παραδόσεις, συστήματα και συμπεράσματα. 
"Αυτό που χρειάζεται είναι μια επανάσταση στον τρόπο που σκέφτεται ο άνθρωπος με τον νου και την καρδιά"³.

Θεωρήστε το παραπάνω κείμενο ως την ψήφο μου για τις επικείμενες εκλογές...

¹&² Οι ορισμοί είναι από το ηλεκτρονικό Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής του Τριανταφυλίδη

³ Το μεγαλύτερο μέρος της ανάρτησης είναι ότι μπόρεσα να κατανοήσω από μερικές συζητήσεις που διάβασα στο βιβλίο: Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας Σειρά Γ' του Κρισναμούρτι.

Τι είναι αναρχία;

Αφορμή για την σημερινή ανάρτηση, η προ ημερών ανάρτηση κάποιου ραδιοφωνικού παραγωγού καθώς και η ανταλλαγή ορισμένων σχολίων. Η ανάρτηση είχε τίτλο αναρχία ή αλητεία και ήταν μια επανάληψη των όσων ακούμε για τους κουκουλοφόρους που εκμεταλλέυονται το πανεπιστημιακό άσυλο κτλ. κτλ. Είναι τόσο γνωστά που δεν θα αναφερθώ.

Σαν αντιπαράθεση στο προαναφερθέν άρθρο σχολίασα πάνω - κάτω τα εξής: "Δυστυχώς όταν υπάρχει διαμορφωμένη άποψη τείνουμε να την τεκμηριώνουμε με παραδείγματα που την επιβεβαιώνουν. Έτσι εσύ (ο αρθογράφος) επιλέγεις να την συνδιάζεις με 100 παιδαρέλια που το μυαλό δεν έχει πήξει ακόμα και που ανάθεμα αν ξέρουν τι είναι αναρχία (αν δεν είναι και προβοκάτορες) ενώ εγώ προτιμώ να την συνδιάζω με μεγάλους διανοητές - στοχαστές όπως ο Κροπότκιν, ο Μπακούνιν, ο Μαλατέστα, ο Προυντόν και ο Τολστόυ. Δεν λέω, και εγώ διαμορφωμένη άποψη έχω αλλά ποιος από τους δυο μας έχει τις περισσότερες πιθανότητες να βρεθεί πιο κοντά στην έννοια αναρχία; Μήπως γι' αυτό τελικά συγχέεις στον τίτλο του άρθρου σου, την αναρχία με την αλητεία;"
Οφείλω όμως εδώ ν' αναφέρω προς τιμήν του αρθρογράφου ότι παραδέχτηκε το σφάλμα του αφού ομολόγησε ότι το άρθρο το έγραψε "εν βρασμό ψυχής" και αμέσως μετά αφού είχε δεχτεί τα πυρά μιας τέτοιας ομάδας...

Στα πλαίσια της απάντησης που έδωσα θα κινηθώ λοιπόν για να δούμε μαζί τι είναι αυτό το πράγμα που ονομάζεται αναρχία. Δυστυχώς το θέμα είναι λεπτό και υπάρχει μεγάλη προκατάληψη που οφείλεται σε λάθος (εσκεμμένη και μη) ενημέρωση αλλά και παρανόηση της ίδιας της λέξης αναρχίας. Αναλαμβάνω δύσκολο έργο και το ξέρω γιατί είναι πιο δύσκολο να σπάσεις προκαταλήψεις από το να διασπάσεις το άτομο (έλεγε ο Αϊνστάϊν). Ας είναι όμως. Απλώς πριν ξεκινήσω να μιλάω για αναρχία, καταρχήν θέλω να σας ζητήσω να μην αφήσετε το πνεύμα σας να τυφλωθεί ή καλύτερα να υποδουλωθεί σε έννοιες, λέξεις ή "ετικέτες" και δεύτερον θέλω να δηλώσω, ότι ουδέποτε είχα σχέσεις με "αναρχικές ομάδες" και ουδείς δεν μου δίδαξε τίποτα σχετικά με αυτήν. Αυτό μου δίνει το πλεονέκτημα της αντικειμενικότητας αλλά και το μειονέκτημα της μη "έγκυρης" γνώμης πράγμα που όπως θα καταλάβετε στην συνέχεια θεωρώ ως ένα ακόμη πλεονέκτημα. Ότι θα γράψω προέρχεται από προβληματισμούς μου οι οποίοι υποχρεώθηκαν να απαντηθούν με ψάξιμο και διάβασμα.

Θα αρχίσουμε με τον ορισμό. Είναι σύνθετη λέξη και σημαίνει χωρίς αρχές. Αλλά δυστυχώς από εδώ ξεκινά η παρανόηση για πολλούς ανθρώπους αφού η αρχή έχει διπλή σημασία. Η πρώτη είναι όπως την χρησιμοποιούμε όταν λέμε άνθρωπος "χωρίς αρχές", χωρίς ηθική. Ενώ η δεύτερη εννοεί τις αρχές = εξουσίες που ως γνωστόν είναι τρεις (νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική). Ξέρετε αυτές που πρέπει να είναι ανεξάρτητες και αυτόνομες σύμφωνα με τον Αριστοτέλη αλλά ακόμα πιο ξεκάθαρα με τον Μοντεσκιού (18ος αιώνας) για να έχουμε δημοκρατία. Πάντα με προβλημάτιζε το γεγονός όμως ότι κάνουν ευθαρσώς ιδεολογικές - κομματικές εκλογές, λες και η δικαιοσύνη μπορεί να είναι ιδεολογική...

Εδώ αξίζει να δούμε τις ιδέες του Errico Malatesta σχετικά με την ηθική που πρέπει να διέπει την αναρχία για να καταλάβουμε ποιές από τις δύο αρχές δεν θέλουν οι "αναρχικοί". Να συμπληρώσω εδώ ότι οι ιδέες του αξίζουν εκτός απ' την προσοχή μας και τη σκέψη μας ως τρόπος ζωής και όχι σαν ιδεολογία...



Αφού είδαμε μια άποψη για την ηθική ας πάμε στην επόμενη δυνατή έννοια που έρχεται απο έναν σύγχρονο του Μαλατέστα, έναν σύγχρονο σύντροφο του, τον Peter Kropotkin. Από το βιβλίο: Αμοιβαία Βοήθεια: Ένας παράγοντας εξέλιξης (1902) διαβάζουμε το συμπέρασμα.

"Στον κόσμο των ζώων είδαμε ότι η συντριπτική πλειονότητα των ειδών ζουν σε κοινωνίες, και ότι βρίσκουν σε συνεργασία τα καλύτερα όπλα για τον αγώνα για την ζωή: εννοείται, φυσικά, με την ευρεία έννοια του όρου δαρβίνειος - όχι ως ένας αγώνας για τα μέσα της ύπαρξής του, αλλά ως ένας αγώνας ενάντια σε όλες τις φυσικές συνθήκες που είναι δυσμενείς για το είδος. Τα είδη των ζώων, στα οποία ο ατομικός αγώνας έχει μειωθεί στα στενότερα όρια, και η πρακτική της αμοιβαίας βοήθειας έχει φτάσει τη μεγαλύτερη ανάπτυξη, είναι πάντα και τα πιο πολλά, τα πιο ευημερούσα και η πιο ανοικτά σε περαιτέρω πρόοδο. Η αμοιβαία προστασία που προκύπτει στην προκειμένη περίπτωση, η δυνατότητα για την επίτευξη του γήρατος και της συσσώρευσης εμπειριών, την υψηλότερη πνευματική ανάπτυξη, και την περαιτέρω ανάπτυξη του κοινωνικών συνηθειών, διασφαλίζουν τη διατήρηση των ειδών, την επέκταση, και με την περαιτέρω σταδιακή εξέλιξη. Τα ακοινώνητα είδη, αντιθέτως, είναι καταδικασμένα στην παρακμή. "

Ας προσθέσω εγώ τώρα, για όποιον κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, ότι τα ακοινώνητα είδη που εννοεί είμαστε εμείς, που από την φύση μας (όπως είπε ο Αριστοτέλης) είμαστε κοινωνικά όντα. Αλλά άλλο η φύση και άλλο το τι έχουμε καταφέρει στην πράξη...Με πολέμους, πείνα, μόλυνση, τερατουπόλεις, μοναξιά, ναρκωτικά και πάει λέγοντας. Εξάλλου κατά την ταπεινή μου άποψη ζούμε σε μια διαρκή παρακμή που στο τέλος θα μας εξαφανίσει σαν είδος "άχρηστο" από αυτόν τον πλανήτη. Και για όποιον έχει αντιρρήσεις του τύπου γιατί δεν έχουμε εξαφανιστεί ακόμα θα του υπενθυμίσω ότι το ζώο άνθρωπος μ'αυτή την μορφή που το γνωρίζουμε σήμερα έχει μόλις το τελευταίο δευτερόλεπτο (σε γήινο χρόνο) παρουσιαστεί πάνω στην γη...

O Τολστόι χαρακτηρίστηκε Χριστιανός αναρχικός. Πρότεινε βιβλία του Κροπότκιν και του Προυντόν (Proudhon) στους αναγνώστες του. Στο δοκίμιο του "Για την αναρχία" γράφει: "Οι Αναρχικοί έχουν δίκιο σε όλα. Kαι στην άρνηση της υπάρχουσας τάξης και στον ισχυρισμό ότι, χωρίς Αρχή, δεν θα μπορούσε να υπάρχει χειρότερη βία από αυτή της Αρχής κάτω από τις τωρινές συνθήκες. Κάνουν λάθος μόνο στο να νομίζουν ότι η Αναρχία μπορεί να ιδρυθεί μέσω επαναστάσεως. Αλλά μπορεί να ιδρυθεί μόνο με το να υπάρχουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι οι οποίοι δεν επιζητούν την προστασία της κυβέρνησης... Μπορεί να υπάρξει μόνο μία μόνιμη επανάσταση - μιά ηθική: Η αναγέννηση του εσωτερικού ανθρώπου."

Η τελευταία πρόταση του Τολστόυ συμφωνεί με την άποψη του Μπακούνιν ότι "πρέπει να διαδώσουμε τις αρχές μας, όχι με λέξεις αλλά με πράξεις, γιατί αυτή είναι η πιο δημοφιλής, η πιο ικανή, η πιο δύσκολη να της αντισταθείς μορφή προπαγάνδας". Και δεν νομίζω κανείς σκεπτόμενος άνθρωπος να θεωρεί πράξεις διάδωσης αρχών την ρίψη μολότωφ...

Εδώ ας δούμε και μία ιδέα από έναν από τους σύγχρονους πρωτεργάτες της αναρχίας, του Προυντόν. Συγκεκριμένα ήταν ο πρώτος θεωριτικός που χρησιμοποίησε αυτόν τον όρο δηλώνοντας κατηγοριματικά: "Είμαι αναρχικός. Αυτή είναι μια σοβαρή και μετά από πολύ περίσκεψη διακύρηξη πίστης. Αν και είμαι πιστός φίλος της τάξης, είμαι (με την πλήρη έννοια της λέξης) αναρχικός".
Ανοίγω παρένθεση για την λέξη "σύγχρονοι" αναρχικοί. Χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη γιατί υπάρχουν και οι αρχαίοι "αναρχικοί" όπως ο Αντιφών, ο Ζήνων, ο Επίκτητος, και ο Διογένης. Για όποιον ενδιαφέρεται μπορεί να βρει πληροφορίες εδώ. Κλείνει η παρένθεση.
Η ιδέα λοιπόν του Προυντόν είναι ότι η ιδιοκτησία είναι κλοπή. (να προσθέσω ότι αυτή ήταν και η βασική ιδέα και των άγριων ινδιάνων της Αμερικής). Στο βιβλίο: Τι είναι Ιδιοκτησία γράφει: "Αν απαντήσω στην ερώτηση 'τι είναι δουλεία;' λέγοντας δολοφονία όλοι θα με καταλαβαίναν χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις. Γιατί λοιπόν δεν μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση 'τι είναι ιδιοκτησία;' λέγοντας κλοπή χωρίς την σιγουριά ότι θα παρεξηγηθώ, αφού η μία είναι απόρροια της άλλης;"
Αλλού γράφει: "«Κεφάλαιο» ... στο πολιτικό πεδίο είναι ανάλογο με την «κυβέρνηση» ... Η οικονομική ιδέα του καπιταλισμού, η πολιτική της κυβέρνησης ή της εξουσίας, και την θεολογική ιδέα της Εκκλησίας είναι τρεις ταυτόσημες ιδέες, που συνδέονται με διάφορους τρόπους. Η επίθεση σε μία από αυτές ισοδυναμεί με επίθεση κατά του συνόλου αυτών. . . Ότι κάνει το κεφάλαιο στην εργασία, κάνει το κράτος στην ελευθερία και η Εκκλησία στο πνεύμα. Αυτή η τριάδα του απολυταρχισμού είναι ολέθρια, τόσο στην πράξη, όσο και στην φιλοσοφία. Το πιο αποτελεσματικό μέσο για την καταπίεση του λαού θα ήταν να υποδουλώσω ταυτόχρονα το σώμα, τη βούληση και την λογική."

Ο Μπακούνιν, ο Επίκτητος, ο Θορώ καθώς και πλήθος άλλων φιλοσόφων μιλούσαν για έναν νόμο πάνω απ'όλους τους άλλους. Το θείο νόμο ή νόμο της φύσης (ας μην επιτρέψουμε στους τίτλους να μας τυφλώνουν όπως σας ζήτησα και στην αρχή) για τον οποίο ο Μπακούνιν λέει: "Η ελευθερία του ανθρώπου αποτελείται μόνο από αυτό, ότι υπακούει τους νόμους της φύσης επειδή τους έχει αναγνωρίσει ως τέτοιους και όχι επειδή του έχουν επιβληθεί εξωτερικά από μία ξένη προς αυτόν βούληση, ανθρώπινη ή θεία, συλλογική ή ατομική."

Τελειώνοντας θα ήθελα να κλείσω με μερικές παρατηρήσεις μου βασισμένες στο τι έχουμε διαβάσει. Η αναρχία δεν είναι ιδεολογία, είναι τρόπος ζωής και μάλιστα τέτοιος που να έρχεται σε πλήρη συμφωνία με την φύση. Η φύση δεν έχει κάνει τίποτα ίδιο. Μπορεί να μοιάζουν τα φύλλα αλλά το κάθε ένα από αυτά είναι διαφορετικό. Έτσι είναι και οι άνθρωποι. Όποιος προσπαθεί να τους βάλει σε καλούπι ή να τους οργανώσει στην άλφα ή βήτα ιδεολογία (συμπεριλαμβανομένης της αναρχίας σαν την τάδε ερμηνεία την οποία πρέπει να ακολουθήσουμε) τότε ασκεί πάνω μας τυρανία και μας περιορίζει την ελευθερία. Εξάλλου σε μια τέτοια περίπτωση συμβαίνει αυτό ακριβώς που αποδείχθηκε με την επανάσταση στην Ρωσία και είχε προβλέψει ο Μπακούνιν λέγοντας "Αν δώσετε ακόμη και στον πιο ένθερμο επαναστάτη την εξουσία, μέσα σε ένα χρόνο θα είναι χειρότερος από τον ίδιο τον τσάρο."
Η αναρχία είναι η ηθική του ανθρώπου όπως αυτός θα την καλλιεργήσει και αναπτύξει προς όφελος της συνεργασίας με σκοπό την αρμονική συνύπαρξη μέσα στην κοινωνία.

Προσπάθησα, όσο μπορούσα, ακροβατώντας σ'ένα τεντωμένο σχοινί να μην δώσω μια συγκεκριμένη - ξεκάθαρη ερμηνεία της αναρχίας αλλά να αφήσω στον καθένα να αποφασίσει τι έχουν να μας πουν γι' αυτήν οι μεγάλοι αυτοί στοχαστές που αναφέρω. Εξάλλου ο ορισμός που εξάγω ως συμπέρασμα ερμηνεύεται σύμφωνα με την υποκειμενική κρίση του καθενός, και εδώ έγκειται η ελευθερία της αναρχίας. Στο ότι δηλαδή ο καθένας δομεί την δική του ηθική με την βούληση του. Γι'αυτό θα ήθελα αν κάπου παραστρατίζω στο άρθρο μου και ερμηνεύω, αυτό να αποτελέσει μόνο τροφή για σκέψη και το σημαντικότερο πρόκληση και οδηγό για περαιτέρω ψάξιμο. Ελπίζω να υπήρξα αντικειμενικός και είμαι ανοιχτός σε όλα τα σχόλια σας.

Σαν συμπληρωματική τροφή για σκέψη σας δίνω κάποια από τα γνωμικά του Προυντόν:

• The great are only great because we are on our knees. Let us rise!
• The chief condition on which, life, health and vigor depend on, is action. It is by action that an organism develops its faculties, increases its energy, and attains the fulfillment of its destiny.
• A common danger tends to concord. Communism is the exploitation of the strong by the weak. In Communism, inequality comes from placing mediocrity on a level with excellence.
• Communism is inequality, but not as property is. Property is exploitation of the weak by the strong. Communism is exploitation of the strong by the weak.
• All parties without exception, when they seek for power, are varieties of absolutism.
• Laws: We know what they are, and what they are worth! They are spider webs for the rich and mighty, steel chains for the poor and weak, fishing nets in the hands of the government.
• The possessions of the rich are stolen property.