Ο δύσκολος δρόμος

"Είναι στενή η πύλη και γεμάτη δυσκολίες

η οδός που οδηγεί στη ζωή,

και λίγοι είναι εκείνοι που την βρίσκουν."

Ματθ. 7:14

"Οι σοφοί είπαν ότι το μονοπάτι είναι

στενό και δύσκολο να το διασχίσεις,

στενό σαν την άκρη ενός ξυραφιού."

Κάθα Ουπανισάντ ΙΙΙ,14

 Γράφει ο Πασκάλ στους στοχασμούς του (Έκδοση Sellier §29 ή Brunschvicg §413 Μετάφραση Ν. Ματσούκα):

"Αυτός ο εσωτερικός πόλεμος του λόγου (γαλλικό κείμενο: raison=λογική) εναντίον των παθών έκανε εκείνους, που έχουν θελήσει την ειρήνη, να μοιραστούν σε δύο μερίδες. Οι μεν θέλησαν να αρνηθούν τα πάθη και να γίνουν θεοί, οι δε να αρνηθούν το λόγο και να γίνουν άγρια θηρία: η περίπτωση του Des Barreaux¹. Αλλά δεν κατόρθωσαν τίποτα μήτε οι μεν μήτε οι δε. Και ο λόγος παραμένει πάντοτε εκείνος που ψέγει τη μικρότητα και την αδικία των παθών και ταράζει την απραξία εκείνων που παραδίνονται σ' αυτά. Και τα πάθη παραμένουν πάντοτε ζωντανά σε κείνους που θέλουν να τα αρνηθούν."

¹ Ποιητής γεννημένος το 1602. Γνωστός ηδονιστής και άθεος. Εδώ ο Πασκάλ υπαινίσσεται τους παρακάτω στοίχους του από ένα ποίημα: "Και με το να αναζητώ τη λογική/ έγινα άγριο θηρίο"

Ο Ζαρατούστρα του Νίτσε, μιλώντας στο πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο στην αγορά περιμένοντας να παρακολουθήσει έναν ακροβάτη να εκτελεί το δύσκολο έργο του, είπε τα παρακάτω:

"Ο άνθρωπος είναι ένα σκοινί, δεμένο μεταξύ κτήνους και υπερανθρώπου - ένα σκοινί πάνω από μία άβυσσο. Ένα επικίνδυνο πέρασμα, μια επικίνδυνη διαδρομή, ένα επικίνδυνο κοίταγμα προς τα πίσω, μια επικίνδυνη δόνηση και σταμάτημα."

"Αυτό που είναι μεγαλειώδες στον άνθρωπο είναι ότι είναι μια γέφυρα και όχι ένα τέλος: Αυτό που μπορεί να αγαπηθεί σε έναν άνθρωπο είναι ότι είναι ένα προοίμιο και μια καταβύθιση" (θάνατος)

Το να μάθεις να ζεις είναι να ισορροπείς στο τεντωμένο σου σκοινί βαστώντας το κοντάρι που σου δόθηκε. Το κοντάρι από την μια μεριά βαραίνει από τη λογική σου και από την άλλη από τα πάθη σου.

Πάρε παράδειγμα από την επιστήμη: βασίστηκε στη λογική και δημιούργησε ένα τέρας. Έχουμε πρόοδο και μάλιστα ταχύτατη αλλά για που; Έχουμε τόσα πράγματα αλλά αντί να μας εξυπηρετούν μας σκλαβώνουν.  

Πάρε παράδειγμα από τους μοναχούς: πολέμησαν με μίσος την επιθυμία και το μόνο που βρήκαν ήταν να βασανίζονται από  τους δαίμονες των παθών τους. 

Ακόμα πιο ωραία το περιγράφει ο Βούδας με την Μέση Οδό του. Δεξιά βρίσκεται ο λάθος δρόμος που οδηγεί στην επιθυμία των γήινων πραγμάτων και αριστερά ο λάθος δρόμος που οδηγεί στην επιθυμία των ουράνιων. Στη μέση βρίσκεται η Μέση Οδός, η χρυσή τομή για την οποία μιλούσαν και οι αρχαίοι Έλληνες. Η οδός της τελειότητας περιγράφεται από την παρακάτω ιστορία του Βούδα:

Ο Sona Kolivisa ήταν ο γιος ενός πλούσιου έμπορα που είχε πάει σε μοναστήρι του Βούδα. Λόγω του πρωτοφανούς ζήλου που επέδειξε, περπατούσε πάνω σε αγκάθια και ο δρόμος του είχε γεμίσει αίματα. Μετά σκέφτηκε: "Και αν γυρνούσα σπίτι και χρησιμοποιούσα τα πλούτη μου για να κάνω καλές πράξεις;"

Ο διδάσκαλος Βούδας, που ήξερε τις σκέψεις του, πήγε και τον ρώτησε: "Όταν ήσουν σπίτι, Sona, έπαιζες μουσική με το λαούτο;"

- "Ναι, δάσκαλε"

"Όταν οι χορδές του λαούτου ήταν πολύ τεντωμένες, έδινε το όργανο τους σωστούς ήχους;"

- "Όχι, δάσκαλε"

"Όταν οι χορδές δεν ήταν πολύ τεντωμένες, ή πολύ χαλαρές τότε το όργανο ακούγονταν καλύτερα. Έτσι δεν είναι;"

- "Έτσι ήταν δάσκαλε"

"Έτσι ακριβώς, Sona, ο υπερβολικός ζήλος οδηγεί στην αυτο-εξύψωση και η έλλειψη ζήλου στη ραθυμία: έχε μια ισορροπία στο ζήλο, και έλεγξε τις δυνάμεις σου με αρμονία. Ας είναι αυτός ο σκοπός σου."

Υπάρχει ένας εσωτερικός πόλεμος στον άνθρωπο μεταξύ της καρδιάς και της επιθυμίας, λέει μια φίλη μου. Μην πολεμάς κανένα από τα δώρα που σου δόθηκαν. Η σύγκρουση αυτή είναι που οδηγεί στην αθλιότητα. Βρες την μέση οδό και τότε θα καταλάβεις ότι γέννηση, θάνατος και αγάπη είναι πράγματα διαφορετικά απ' ότι φανταζόμαστε. Είναι επί της ουσίας το ίδιο πράγμα... 

Κρισναμούρτι from Iptamenos Ollandos on Vimeo.

Ακούς το Σώμα σου;

Αγαπητοί αναγνώστες,

η σημερινή ανάρτηση είναι μια βουτιά σε πιο βαθειά νερά. Διαβάστε απλά και "εγκυκλοπαιδικά" τις σύντομες αναφορές στα δύο πρώτα βιβλία και μετά βουτήξτε στη σκέψη του Νίτσε για να απαντήσετε στην ερώτηση της ανάρτησης. Όχι επειδή ό Νίτσε ξέρει καλύτερα από εμάς, αλλά επειδή αφενός είχε το θάρρος να σταθεί και να αντικρύσει την άβυσσο που κρύβουμε μέσα μας και αφετέρου γιατί αποτελεί πρώτης τάξεως τροφή για σκέψη. Παρεπιπτόντως μην αποθαρρυνθείτε από μια πιθανή δυσκολία στην κατανόηση του Νίτσε. Λίαν συντόμως θα ακολουθήσει διαφωτιστική ανάρτηση με ταινιούλα. Καλή ανάγνωση.

Στο βιβλίο του Ουσπέσνκυ "Η ψυχολογία της πιθανής εξέλιξης του ανθρώπου", γίνεται αναφορά για τα 3 κέντρα του ανθρώπου. Το "Λογικό", το "Αισθαντικό" και του "Σώματος". Αναφέρεται δε σε διαφορετικές "ταχύτητες" των κέντρων όπου με παραδείγματα της καθημερινής ζωής φαίνεται πόσο πιο αργά ή γρήγορα αντιδρούν αυτά τα κέντρα. Επίσης αναφέρονται οι λειτουργίες του κάθε κέντρου καθώς και παραδείγματα μη σωστής χρησιμοποίησης τους.

Στο βιβλίο "Η σοφία των Βέδας" του J.C.Chatterij, αναφέρεται ο όρος "Άτμαν" τον οποίο και προσδιορίζεi σαν:

1. "μια Οντότητα", σαν "ένα Είναι" (sat) η οποία "δεν αλλάζει" (επομένως άχρονη), "είναι μία και κοινή για όλους τους ανθρώπους" (ονομάζεται επίσης Εαυτός και δεν έχει άμεση σχέση με το "εγώ"), και "είναι τόσο μικρή που δεν μπορεί να μετρηθεί αλλά ταυτόχρονα και άπειρα μεγάλη" (επομένως δεν έχει διαστάσεις).
   
2. "Αυτή η απώτερη Οντότητα είναι και αντίληψη / συναίσθηση / συνειδητότητα" (chit). Είναι " το πραγματικό και απώτατο υποκείμενο που έχει εμπειρίες μέσα σε ένα άτομο".
   
3. "Αυτή η απώτερη Οντότητα είναι επίσης αίσθηση η οποία είναι η αίσθηση της χαράς" (ananda). Αφού η χαρά "είναι η ρίζα όλης της αγάπης, ειρήνης και ευτυχίας". Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι "υποφέρουμε μόνο όταν δεν μπορούμε να ζήσουμε όπως θα θέλαμε." Και ότι "η δυστυχία δεν είναι η ουσιώδης φύση του Είναι".

Ας συνδιάσουμε αυτό το τελευταίο με αυτό που έχει να μας πει ο Ζαρατούστρα (Νίτσε) για τους "περιφρονητές του σώματος". (τίτλος 4ου κεφαλαίου, πρώτου μέρους)
"(...)
"Το σώμα σου είναι μιά μεγάλη λογική, μια πληθωρικότητα με μια έννοια, ένας πόλεμος και μια ειρήνη, ένα κοπάδι και ένας βοσκός. Ένα όργανο του σώματος σου είναι και η μικρή λογική, αδελφέ μου, την οποία ονομάζεις "πνεύμα" - ένα μικρό εργαλείο και παιχνίδι της μεγάλης λογικής."
"Λες "Εγώ", και είσαι περήφανος για την λέξη. Αλλά είναι μεγαλύτερο αυτό στο οποίο δεν θέλεις να πιστέψεις - στο σώμα σου και τη μεγάλη του λογική: αυτό δεν λέει "Εγώ", αλλά κάνει "Εγώ"."
"Το τι νοιώθει η αίσθηση και το τι ξέρει το "πνεύμα" σου, ποτέ δεν τελειώνουν. Αλλά η αίσθηση και το πνεύμα θα θελήσουν να σε πείσουν ότι είναι το τέλος όλων των πραγμάτων: τόσο ματαιόδοξα είναι."
"Εργαλεία και παιχνίδια είναι: πίσω από αυτά βρίσκεται ο Εαυτός. Ακούει με τα αυτιά του πνεύματος και βλέπει με τα μάτια των αισθήσεων. Πάντα ακούει και ψάχνει: συγκρίνει, κυριαρχεί, κατακτά και καταστρέφει. Κυβερνά, και είναι κυβερνήτης του εγώ."
"Πίσω από τις σκέψεις και τα συναισθήματα, αδελφέ μου, στέκεται ένας ισχυρός κυβερνήτης, ένας άγνωστος σοφός- του οποίου το όνομα είναι Εαυτός. Μέσα στο σώμα σου βρίσκεται. Είναι το σώμα σου."
(...)
"Ο Εαυτός γελά με το εγώ σου και τα τολμηρά του ανασκιρτήματα. Τι είναι αυτά τα ανασκιρτήματα της σκέψης και οι πτήσεις της σκέψης για εμένα; ρωτάει. Μία παράκαμψη για το τέλος μου. Εγώ είμαι τα σχοινιά αυτής της μαριονέτας, εγώ και ο υποβολέας των ιδεών της."
"Ο Εαυτός λέει στο εγώ: "Νοιώσε πόνο εδώ!" Ύστερα το εγώ βασανίζεται και σκέφτεται πως θα μπορούσε να σταματήσει να υποφέρει- και αυτός είναι ο λόγος που φτιάχτηκε να σκέφτεται."
"Ο Εαυτός λέει στο εγώ: "Νοιώσε ηδονή εδώ!" Ύστερα το εγώ ευχαριστιέται και σκέφτεται πως θα μπορούσε να συχνά να ξαναευχαριστηθεί- και αυτός είναι ο λόγος που φτιάχτηκε να σκέφτεται."
(...)
"Ακόμα και εν μέσω της ανοησίας σας και της περιφρόνησής σας, εσείς οι περιφρονητές του σώματος, υπηρετείτε τον Εαυτό σας. Σας λέω: ο ίδιος ο Εαυτός σας θέλει να πεθάνει και στρέφει το πρόσωπο του μακρυά από την ζωή. Δεν είναι πια σε θέση να κάνει ότι θα ήθελε πάνω απ'όλα: να δημιουργήσει πέρα από τον Εαυτό του. Αυτό είναι που θα ήθελε να κάνει πάνω απ'όλα, αυτή είναι η πιο φλογερή του επιθυμία."
"Αλλά τώρα είναι πια αργά για αυτόν να το κάνει: έτσι ο Εαυτός σας θέλει να πάει κάτω, ω περιφρονητές του σώματος. Ο Εαυτός σας θέλει να πάει κάτω και γι'αυτό γίνατε περιφρονητές του σώματος! Γιατί δεν είστε πια ικανοί να δημιουργήσετε πέρα από τους εαυτούς σας."
"Και γι'αυτό είστε θυμωμένοι με την ζωή και με την γη. Μια ασυνείδητη ζήλεια μιλάει μέσα από την φθονερή ματιά της περιφρόνησής σας."
"Δεν θα ακολουθήσω το δρόμο σας, ω περιφρονητές του σώματος! Δεν είστε η γέφυρα για τον υπεράνθρωπο!"
"Τάδε έφη Ζαρατούστρα."

Γιάννης Χαρούλης - Στις Χαραυγιές Ξεχνιέμαι

Στις χαραυγιές ξεχνιέμαι (Παπακωσταντίνου Θανάσης)

Mάσκα δεν έχω να γυρνώ
στο καρναβάλι ετούτο
μόνο μια απόχη να τρυγώ
της θάλασσας την πονηριά
και της σιωπής τον πλούτο.

Bάρα καλή, βάρα γερή
μια ντουφεκιά ζαχαρωτή
κι άσε να νοιώσει η γαλαρία
του χαρτοπόλεμου τη βία.

Σκουπίδι η σκέψη την πετώ
τη λογική απαρνιέμαι,
μ' ένα σαράκι αρμένικο
για δρόμους που δε θέλησα
στις χαραυγές ξεχνιέμαι.

Bάστα το νου, βάστα το νου
να μην γκρινιάξει του καιρού
πού 'φτιαξε με τον πόνο κλίκα
και τσιγκουνεύεται στη γλύκα.


Το παραπάνω τραγούδι το έστειλε μια φίλη του ιστολογίου για το άρθρο με τίτλο "Τι είναι ο πολιτισμός" Φυσικά το τραγούδι μου άρεσε αλλά οι στίχοι του είναι ολόκληρο βιβλίο. Κάποιοι απ' αυτούς μου έδωσαν το έναυσμα για το επόμενο άρθρο.

Ζούμε σε μία εποχή που ο θεός έχει πεθάνει ή έχει ξεχαστεί (κάποιοι προτιμούν το ξεπεραστεί). Κανείς δεν θέλει ή δεν έχει το χρόνο να σκεφτεί τέτοια πράγματα πιά. Όμως στη θέση του έχουν έρθει άλλα πράγματα τα οποία οι άνθρωποι θεωρούν ως σημαντικά. Για παράδειγμα η απόκτηση υλικών αγαθών (με άλλα λόγια το χρήμα - ο Μαμμών) είναι ένα από αυτά. Δεν θα ασχοληθούμε μ' αυτό όμως σήμερα. Οι στίχοι του Θανάση Παπακωσταντίνου παραπέμπουν στο μεγάλο αντικαταστάτη του Θεού την Λογική. Πριν παρεξηγηθώ και ακούσω τα εξ αμάξης από τους "πιστούς" της, ξεκαθαρίζω ότι δεν καταδικάζω την Λογική. Ίσα - ίσα που μου αρέσει και την χρησιμοποιώ όσο καλύτερα μπορώ. Καταδικάζω όμως την λατρεία της ως Θεό, την ανακύρηξη της ως αυθεντία. Η Λογική μας ξεχωρίζει από τ' άλλα τα ζώα. Αυτή μας έχει κάνει την ζωή μας πιο εύκολη. Η Λογική μας χρειάζεται στα καθημερινά πάρε - δώσε. Γιατί όμως ο ποιητής τόσο ξεκάθαρα μας λέει:
Σκουπίδι η σκέψη την πετώ
τη λογική απαρνιέμαι
Είναι σίγουρα τροφή για τη σκέψη τα λόγια του!

Στη προηγούμενη ανάρτηση με τον Γκουρτζίεφ έχω βάλει ένα τρίλεπτο βιντεάκι από την ταινία του. Το θέμα που διαπραγματεύεται έχει σχέση με το θέμα μας σήμερα.
Συγκεκριμένα λέει ο μοναχός τον οποίο επισκέπτεται ο Γκουρτζίεφ ότι:

• η πίστη δεν μπορεί να προέρθει από την σκέψη. Η πίστη προέρχεται από άμεση γνώση.
• Η κατανόηση είναι άθροισμα της γνώσης και της εμπειρίας.
  
• Επίσης την γνώση δεν μπορείς να την μεταδώσεις στον άλλο σαν πληροφορία. θα είναι όπως λέει στην ταινία σαν να προσπαθείς να ταΐσεις κάποιον κοιτώντάς τον.Ο μοναχός του Γκουρτζίεφ συνεχίζει και λέει ότι
  
• η ποιότητα κατανόησης εξαρτάται και από την ποιότητα αυτού που μιλάει. Στη συνέχεια λέει μια ιστορία με δύο μοναχούς οι οποίοι περιπλανούνται και διδάσκουν. Ο ένας μιλάει και το στόμα του στάζει μέλι,όσοι τον ακούν μένουν με το στόμα ανοιχτό. Ο άλλος πάλι μιλάει δύσκολα, δεν κάνει καθόλου εντύπωση σε όποιον τον ακούει. Αλλά πράγμα περίεργο, αυτός που κάνει τόση εντύπωση τα λόγια του ξεχνιούνται γρήγορα, ενώ ο άλλος που δεν έκανε καθόλου, τα λόγια του παραμένουν χαραγμένα. Ο πρώτος μίλησε στο είναι, ο δεύτερος στο μυαλό.
• Η σκέψη με την γνώση επομένως είναι διαφορετικά πράγματα.
• Κάποιος που θέλει να γνωρίσει τον Θεό πρέπει να προσπαθήσει ν' αποκτήσει γνώση, γιατί με την σκέψη ή την λογική αυτό δεν είναι δυνατό.

Κρατώντας τα παραπάνω ας αλλάξουμε ...μοναχούς! Οι μοναχοί βουδιστές ή οι ζεν προσπαθούν με διάφορες τεχνικές διαλλογισμού να σταματήσουν την σκέψη. Επι τροχάδην εξηγώ ότι θέλουν να την σταματήσουν γιατί η σκέψη είναι ένας ατελέιωτος κύκλος που σ' εμποδίζει να έχεις συνείδηση του εαυτού σου. Δυστυχώς όλοι νομίζουμε ότι έχουμε συνείδηση του εαυτού μας ειδικά όταν μας μιλάει κάποιος γιαυτό. Οπότε γνωρίζω ότι είναι πολύ δύσκολο να σας πείσω. Αλλά μπορείτε να βάλετε ένα ρολόι μπροστά σας και παρακολουθώντας το δείκτη δευτερολέπτου να σκέφτεστε είμαι ο "Ιπτάμενος Ολλανδός" και είμαι εδώ. Προσπαθείστε να μην έχετε καμμία άλλη σκέψη. Αν είστε επίμονοι μπορεί να τα καταφέρετε για 2 λεπτά. Αυτό είναι και το όριο της συνείδησης σας. Η σκέψη παίρνει τον έλεγχο και η συνείδηση μας χάνεται. Και τι κάνει συνήθως η σκέψη; Φαντάζεται. Και η φαντασία είναι πάντα είτε στο παρελθόν, είτε στο μέλλον. ΠΟΤΕ στο τώρα. Όποιος προσπαθήσει να φτάσει σε υψηλότερα επίπεδα συνειδητότητας θα διαπιστώσει ότι αυτό είναι μια συνεχής πάλη με την φαντασία!

Η σκέψη είναι επικίνδυνη, ψεύδεται. Βασισμένη σε κάποιο όνομα που μας βάφτησαν , στην αίσθηση του σώματος (παρόλο που μεγαλώνει, ζαρώνει με τον καιρό), στην ρουτίνα που διακρίνει την ζωή μας, μας λέει ότι είμαστε συνεχώς οι ίδιοι. Όμως αυτό δεν ισχύει, δεν είμαστε ένας, είμαστε πολλοί. Άλλοτε είμαστε χαρούμενοι, άλλοτε λυπημένοι, θυμωμένοι. Στις ίδιες καταστάσεις αντιδρούμε διαφορετικά. Κάθε σκέψη, κάθε συναίσθημα, κάθε αίσθηση, κάθε επιθυμία, κάθε τι που μας αρέσει, που δεν μας αρέσει είναι και ένα διαφορετικό εγώ. Και αυτά πολλές φορές συγκρούονται και μεταξύ τους.
Επιπλέον την ευχαρίστηση που νοιώθουμε μ' ένα πράγμα, η σκέψη προσπαθεί να την παρατείνει. Το σκέφτεται ξανά και ξανά για να γευτεί ακόμα περισσότερη ηδονή. Ζει στο παρελθόν για να στραγγίξει περισσότερο ευχαρίστηση από ένα τετελεσμένο γεγονός. Η προβάλλει την ηδονή στο μέλλον για να χαρεί. Στην ουσία ταυτοποιείται με το αντικείμενο ηδονής και δεν μπορεί πλέον να τα αποχωριστεί. Όμως κάποτε αυτό το παιχνίδι θα τελείωσει και ο πόνος του αποχωρισμού θα είναι μεγάλος. Η συνείδηση διαλύει όλη αυτή την ομίχλη και σαν φως αποκαλύπτει το αληθινό το ένα Εγώ, τον Εαυτό. Επομένως η συνείδηση μας επιτρέπει να είμαστε ο εαυτός μας και να ζούμε στο τώρα. Επιπλέον αποκτά την γνώση να κρατάει απόσταση απ 'όλα τα πράγματα, δηλαδή μπορεί να τ' αποχωριστεί ανά πάσα στιγμή, για να ζήσει την επόμενη εμπειρία, χωρίς πόνο.
Η σκέψη μας βοηθάει στην καθημερινή ζωή μας και στα προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Όμως έχει κάνει κατάληψη στο μυαλό μας και τις ώρες που δεν χρειάζεται και δεν θα φύγει χωρίς μάχη. Θα σκαρφιστεί κάθε ψέμα, θα διαστρεβλώσει κάθε αλήθεια. Αληθινά είναι ο ύψιστος αγώνας του ανθρώπου ο έλεγχος της!

Με τη σκέψη λοιπόν φανταζόμαστε και ζούμε σ' έναν άλλο κόσμο. Γι 'αυτό ο ποιητής θέλει να την ξεφορτωθεί. Θέλει να την ξεφορτωθεί γιατί δεν μετέχει σ'αυτόν τον κόσμο της φαντασίας (καρναβάλι) τον οποίο ζούμε οι υπόλοιποι. Είναι ο εαυτός του, δεν έχει άλλα εγώ (μάσκα) να συμμετέχει. Χρειάζεται να ξεφορτωθεί την σκέψη για να μπορέσει να τρυγήσει την γνώση στη εμπειρία (θάλασσα) και στην συνείδηση (σιωπή - σιγή του νου).
Στην συνέχεια μας δείχνει έναν ιδανικό κόσμο. Τον κόσμο των παιδιών. Εκεί βασιλεύει η αθωότητα και το παιχνίδι (χαρτοπόλεμος, ντουφεκιά ζαχαρωτή). Δεν υπάρχει σκέψη και ειδικά σκέψη μοχθηρή. Όλα είναι ένα ατέλειωτο παιχνίδι ακόμα και ο ίδιος ο πόλεμος...
Έτσι βρίσκει την πίστη που του δείχνει ένα δρόμο που αυτός δεν είχε εξαρχής θελήσει (για δρόμους που δεν θέλησα). Αλλά τώρα έχει μάθει να ευχαριστιέται την ζωή (ξεχνιέται στις χαραυγές). Είναι ευτυχισμένος...
Πρέπει να σταματήσει να σκέφτεται (βάστα το νου), να μην έχει αρνητικά συναισθήματα (γκρινιάξει) στις αλλαγές καταστάσεων (καιρός), να θυσιάσει τον πόνο του αποχωρισμού από τα πάντα γιατί αυτό στερεί την ευχαρίστηση (γλύκα) από τα πράματα.

Προσπάθησα να το αναλύσω όσο καλύτερα μπορούσα. Ξέρω ότι το θέμα είναι δύσκολο, και ξέρω επίσης ότι μπορούσε κάποιος άλλος να το αναλύσει πολύ καλύτερα από εμένα. Δεν ξέρω αν οι απόψεις μου συμπίπτουν με του ποιητή, αλλά θα μ' ενδιέφερε ν' ακούσω τις δικές σας . Ευχαριστώ για ακόμη μια φορά την Aliente που μου επισήμανε αυτό το τραγούδι.