Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν;

"Αδικία οπουδήποτε, 

είναι απειλή για τη δικαιοσύνη παντού."

- Μ. Λ. Κίνγκ

Η ερώτηση βρίσκεται στο κατά Λουκά ευαγγέλιο 3:10. Την απευθύνουν όλοι όσοι έρχονται να βαφτιστούν στον Ιωάννη τον πρόδρομο ο οποίος δεν άφηνε σε χλωρό κλαρί τον άρχοντα Ηρώδη για τις ανομίες του. Το τι έπαθε ο Ιωάννης (παρά το φόβο του Ηρώδη) φαντάζομαι ότι οι μετέχοντες της "ελληνικής" παιδείας το ξέρουν.

Την ίδια ερώτηση έθεσε ο Τολστόι στο βιβλίο του (κλικ για να το κατεβάσετε στα αγγλικά) με τον ομώνυμο τίτλο. Στο πρώτο μέρος περιγράφει αριστοτεχνικά ένα ταξίδι του το 1886 στη Μόσχα όπου είδε την φτώχεια και την πείνα των συνανθρώπων του. Στο δεύτερο μέρος προσπαθεί να δώσει κάποιες απαντήσεις (η αλήθεια είναι όχι και τόσο ικανοποιητικές) αλλά το σημαντικό είναι ότι αποφάσισε να γίνει με την πένα του πολέμιος του Τσάρου. Ο Τσάρος είπε να μην πειραχτεί ούτε μια τρίχα από τα μαλλιά του Τολστόι, ο οποίος είχε μεγάλη απήχηση στο λαό, γιατί ως έξυπνος άνθρωπος που ήταν δεν ήθελε να τον κάνει μάρτυρα ξεσηκώνοντας και άλλο την κοινή γνώμη.

Ακόμα πιο πρόσφατα υπάρχει το παράδειγμα των κατοίκων χωριών της βόρειας Χαλκιδικής οι οποίοι κατάφεραν με τις κινητοποιήσεις τους να εμποδίσουν μεγάλες εταιρίες εξόρυξης χρυσού να καταστρέψουν τον πραγματικό θησαυρό της γης τους που βρίσκεται πάνω και όχι στα σπλάχνα της γης, τη φύση. Το ντοκιμαντέρ "Κυνήγι Θησαυρού" όπου περιγράφεται αυτή η προσπάθεια των κατοίκων (ας είναι καλά ο Θόδωρος που το ανάρτησε στο ιστολόγιο του) μπορείτε να το δείτε και εδώ.

Αν και διαφορετικές εποχές, διαφορετικοί λαοί και διαφορετικά αποτελέσματα υπάρχουν κάποια κοινά στοιχεία στις παραπάνω ιστορίες (που είναι απλά μια μικρή επιλογή ανάμεσα στις χιλιάδες γνωστές και άγνωστες που υπάρχουν). Είναι η διαμαρτυρία όλων αυτών που η συνείδησή τους δεν τους επέτρεπε να γίνονται βουβοί μάρτυρες  αδικίας και ανομίας. Και ίσως το σημαντικότερο όχι αδικίας ή ανομίας που γινόταν σε αυτούς, αλλά αδικίας ή ανομίας που γινόταν σε τρίτους! Γιατί η συνείδηση αν και αναπτύσσεται από "μέσα"  έχει κατάληξη "έξω". Δηλαδή, αν και ασχολείσαι με το να αναλύεις και να ψάχνεις τον εαυτό σου καλλιεργώντας την συνείδηση σου καταλήγεις (ανεξάρτητα του δρόμου που θα πάρεις) στον Άλλο. Η συνείδηση που καλλιεργείται σπάει τα στενά όρια του Εγώ όταν κατανοήσει ότι ο Άλλος είμαι Εγώ. Και αυτός ο Άλλος δεν είναι αποκλειστικά ο Συνάνθρωπος. Υπάρχει ένα μεγαλύτερο σύνολο που περιέχει το Όλο, και συνήθως το αποκαλούμε Φύση.  

Αυτή η "αδικία και ανομία" υπάρχει από αρχαιοτάτων χρόνων οι πλειοψηφία των ανθρώπων την έχει συνηθίσει και τη θεωρεί "φυσιολογική" από την άποψη ότι δεν τη θεωρεί σημαντική για να της αφιερώσει λίγο χρόνο για μια δεύτερη σκέψη. Έτσι μας μάθανε, έτσι βλέπουμε και κάνουμε από το παράδειγμα γύρω μας. Όποιος όμως μπόρεσε να ξυπνήσει λίγο την κοιμισμένη του συνείδηση σίγουρα αναρωτήθηκε τα παρακάτω: Ως πότε οι Άρχοντες μας θα συνεχίζουν τις ανομίες τους; Πότε θα γυρίσει η δικαιοσύνη; Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν;

Η απάντηση με ένα παραμύθι από το τέλος της ταινίας "Κυνήγι Θησαυρού" το οποίο διηγείται αριστοτεχνικά μια σύγχρονη παραμυθού η Ανθή με την συνοδεία μουσικής του Παναγιώτη.

Δικαιοσύνη from Iptamenos Ollandos on Vimeo.

ΥΓ. Αυτοί που δεν φοβούνται τις λέξεις που στάζουν πανικό μπορούν να διαβάσουν ίσως μια απάντηση και σε αυτό το ποίημα.

Επειδή...

Επειδή κάποιος μπορεί να επιμένει να μην βλέπει την διαφθορά του κράτους,

Επιεδή κάποιος μπορεί να επιμένει να μην βλέπει την ανικανότητα της κυβέρνησης,

Επειδή κάποιος μπορεί να επιμένει να μην βλέπει ότι το κράτος είναι ο μόνος τρομοκράτης,

Επειδή κάποιος μπορεί να παραβλέπει την εφαρμογή του νόμου με άλλα μέτρα και άλλα σταθμά ανάλογα των περιστάσεων,

Επειδή κάποιος μπορεί να πιστεύει ότι η αστυνομία δεν γίνεται να παραβιάζει τον νόμο,

Επειδή κάποιος μπορεί να μην γνωρίζει τον Θεοδωρή Ηλιόπουλο, επειδή ενημερώνεται μόνο από ΜΜΕ,

Επειδή κάποιος μπορεί να νομίζει ότι υπάρχει μεγαλύτερο αγαθό από την ελευθερία,

Επειδή κάποιος μπορεί να θεωρεί ότι η απεργία πείνας δεν είναι και τίποτα σπουδαίο,

Επειδή κάποιος μπορεί να νομίζει ότι η απεργία πείνας είναι το τελευταίο χαρτί κάποιου που θέλει να απευθυνθεί στο συναίσθημα του οίκτου μας,

Επειδή κάποιος μπορεί να νομίζει ότι η απεργία πείνας είναι βία στραμμένη εναντίον του εαυτού αυτού που την κάνει,

Επειδή κάποιος μπορεί να πει ότι η απεργία πείνας είναι μέσο δημιουργίας έντασης,

Επειδή κάποιος μπορεί να νομίζει ότι η απεργία πείνας είναι αυτοκτονία,

Για όλους αυτούς λοιπόν, λέω να ξυπνήσουν και να καταλάβουν ότι η απεργία πείνας του Θ. Ηλιόπουλου είναι ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ.

Δέστε (αν αντέχει το στομάχι σας) την ταινία Hunger (απ'όπου είναι εμπνευσμένη η ανάρτηση) εδώ: http://moviesthatcanchangeyourlife.blogspot.com/2009/08/hunger.html
και διαβάστε ένα απόσπασμα ποιήματος που έγραψε ο άνθρωπος στον οποίο αναφέρεται η ταινία εδώ: http://monopoihmata.blogspot.com/2009/08/crime-of-castlereagh.html

Ο Κυρ-Παντελής

Φίλοι μου για δέστε τι βρίσκει κανείς στο διαδύκτιο. Είπα να το μοιραστώ μαζί σας αν και οι μεγαλύτεροι από εσάς πιθανόν να το γνωρίζετε...

Στίχοι: Πάνος Τζαβέλας
Μουσική: Πάνος Τζαβέλας
Πρώτη εκτέλεση: Πάνος Τζαβέλας





Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
έχεις κατάστημα κάπου στη γη
πουλάς εμπόρευμα, βγάζεις λεφτά
πολλά λεφτά, πολλά λεφτά
Τις Κυριακές πρωί στην εκκλησιά
σταυροκοπιέσε στην Παναγιά

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
έχεις και σύζυγο, κόρη, παιδί
μοντέρνα έπιπλα, έγχρωμη TV,
τρως τροφή πνευματική.
Μακρυά από κόμματα μην βρεις μπελά,
"Πατρίς,θρησκεία και φαμελιά"

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
τι κι αν πεθαίνουνε πάνω στη γη
χιλιάδες άνθρωποι, χωρίς ψωμί,
μαύροι, λευκοί ή κίτρινοι.
Ο γιος σου μοναχά να 'ναι καλά
ν' αφήσεις τ' όνομα και τον παρά.

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
σκεύρωσες, σάπισες στο μαγαζί
τη νιότη ξόδεψες και την ορμή
για τη δραχμή, για το πετσί
δίπλα σου τ' όνειρο, η ζωή και το φως
μα εσύ στο κουφάρι σου κλεισμένος εντός.

Ξέρεις πως δώσανε κυρ-Παντελή
άλλοι τα νιάτα τους και τη ζωή
να γίνει τ' όνειρο φέτα ψωμί
να φας και ' συ κυρ-Παντελή;

Κι εσύ τι έδωσες κυρ-Παντελή;
πες μας τι έκανες σ' αυτή τη γη;
πες μας τι άφησες κληρονομιά
που να εμπνέει τη νέα γενιά

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
έντρομ, άβουλε συ φασουλή
βρώμισες τ' όνειρο και την ψυχή
άδειο πετσί χωρίς πνοή.

Έντιμοι άνθρωποι, νέα γενιά
θάψτε τους έντιμους μες στα σπαρτά
κι αυτούς που φτιάξανε τον Παντελή
σκουλήκι άχρηστο σ' αυτή τη γη.

Η πανούκλα

Όποιος έχει διαβάσει το ομώνυμο βιβλίο του Καμύ σίγουρα θα είδε τις κοινωνικές αναζητήσεις του συγγραφέα μέσα από ένα χρονογράφημα. Έτσι και εγώ θα επιχειρήσω να δώσω τις δικές μου μέσα από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών.

Εν μέσω ενός θρησκευτικοπολιτικού σκανδάλου όπου ηγούμενος μοναστηριού υπό τις ευλογίες του κράτους (αλληλοευλογιόντουσαν) κερδοσκοπούσε σαν μεγαλομεσίτης (!), ακούστηκε μια πιστολιά. Αστυνομική σφαίρα από αυτές που προορίζονται για να προστατεύουν πολίτες (!) (ποιός πολίτης απειλήθηκε αλήθεια και τον σώσανε με σφαίρες;) σκότωσε 15χρονο.

Και ο κόσμος ξεσηκώθηκε. Πολλά διαφορετικά στρώματα της κοινωνίας (μαθητές, φοιτητές, αναρχικοί, αριστεροί, φτωχοί, μετανάστες αλλά και άνθρωποι με συνείδηση) κατέβηκαν στους δρόμους να υπερασπιστούν την ελευθερία τους και το δικαίωμα για ζωή (!). Κάποιοι από αυτούς που ξεσηκωθήκανε είπανε ότι η λύση (δεν μας είπαν πια είναι) είναι η βία (!). Και ενώ αναρωτιώμουν τι είδους λύση είναι αυτή, κάποιοι από αυτούς που διαδηλώνανε αρχίζοντας έτσι ένα κοινωνικό αγώνα ενάντια στην καταπίεση και στην πλουτοκρατία άρχισαν παράλληλα και να πλιατσικολογούν (!)

Το κράτος στεναχωρέθηκε από τα γεγονότα (!), υποσχέθηκε λύσεις και προειδοποίησε τους πολίτες του ότι κινδυνεύουν από πιθανή κατάλυση του δημοκρατικού (μίζες πολιτικών) πολιτεύματος. Η αξιωματική αντιπολίτευση κατηγόρησε την κυβέρνηση αλλά στην ουσία συμφώνησε μαζί της για τον κίνδυνο της δημοκρατίας (γιατί είναι η σειρά της να βασιλέψει και δεν ήθελε φυσικά να χάσει τη μάσα). Παρεπιπτώντως, οι δύο αρχηγοί των κομμάτων είναι απόγονοι (!) των προηγούμενων πρωθυπουργών που κοντραρίζονταν σε παρόμοιες περιπτώσεις. Εντυπωσιακό το γεγονός ότι τα αριστερά κόμματα αλληλοκατηγορόντουσαν για τα επεισόδια (!) επειδή φυσικά θέλουν την αίγλη του επαναστάτη χωρίς την ρετσινιά του καταστροφέα για το ποιός θα πάρει μεγαλύτερο (μικρό) κομμάτι στην επόμενη μοιρασιά της πίτας. Κάποιος μάλιστα πρότεινε και ως λύση την ψήφο από τα 16 (!)

Ο δικηγόρος που ανέλαβε την υπεράσπιση του αστυνομικού (χαλάει την πιάτσα γιατί αφενός έχει και άλλες ιδιότητες και αφετέρου δεν ζήτησε και αμοιβή) είπε ότι η δικαιοσύνη θα αποφανθεί για το αν άξιζε να πεθάνει ο 15χρονος (!). Το δικαστικό σώμα τον παρέπεμψε ομόφωνα (η υποκρισία σ'όλο της το μεγαλείο γιατί αυτός είναι ο τρόπος υπεράσπισης στα δικαστήρια, τα οποία στην ουσία δεν ψάχνουν την αλήθεια (!) αλλά τον πιο αληθοφανή αντίλογο) ενώ εκκρεμεί ήδη παραπομπή του εδώ και ένα χρόνο (!) (αθάνατη γραφειοκρατεία).

Οι πολίτες εντωμεταξύ είχαν διχαστεί από τα γεγονότα και μερικοί από αυτούς βλέποντας την ανικανότητα πολιτείας και αστυνομίας είπανε να τους βοηθήσουνε (!) και σε πόλεις μάλιστα που δεν συνέτρεχε λόγος (!). Άλλοι δεν κουνήθηκαν από τον καναπέ, ενώ σίγουρα υπήρξαν και αυτοί που δεν τους άγγιξαν τα γεγονότα καθόλου. "Μοιραζόντουσαν όμως ένα αίσθημα φόβου και ανησυχίας, αλλά πάντα έβαζαν σε πρώτη μοίρα τις ατομικές τους έγνοιες. Οι περισσότεροι ήταν προπάντως ευαίσθητοι με τα πράγματα που τους χαλούσαν τις συνήθειες τους ή έβλαπταν τα συμφέροντα τους." (Καμύ)

Η αστυνομία που εξαιτίας της αρχίσανε τα γεγονότα, δεν μπόρεσε (;) να αντιδράσει και ενώ είχαμε ένα νεκρό πριν τα γεγονότα (!), με τόσες ταραχές είχαμε μόνο συλλήψεις και ξυλοδαρμούς παιδιών (!). Α! ξέχασα, μπόρεσαν και ξεφορτώθηκαν και τα ληγμένα (!) χημικά που τους είχανε μείνει στοκ από την εποχή που εξοπλίζονταν χωρίς να υπάρχει ανάγκη προφανώς (παρά μόνο για μίζες). Ο αστυνομικός θυμίζοντας εποχές χούντας έκανε αντί για δήλωση μετάνοιας, το φάκελλο του νεκρού.

Το ρόλο του χρονογράφου φυσικά έπαιξαν η τηλεόραση (ο ίδιος ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι είδε πολύ τηλεόραση τις τελευταίες μέρες...) και οι εφημερίδες. Με χαρακτηριστική αργοπορία ενημερώθηκαν τα ίδια (!). Η άποψη που πρωτοπαρουσιάσανε ήταν φυσικά η άποψη της αστυνομίας (!). Στη συνέχεια, με δρακρύβρεχτες ιστορίες και ισοπεδώνοντας τα πάντα, άρπαξαν την ευκαιρία να ασελγήσουν στο πτώμα του νεκρού, για να "πουλήσουν" παραπάνω. Κερδοσκοπία στη θέση της ενημέρωσης. Λένε ότι ο κόσμος διαδηλώνει μόνο για τον θάνατο του 15χρονου και όχι για την ανεργία την ακρίβεια την αδικία και το σάπιο πολιτικό σύστημα. Παρουσιάζουν τα γεγονότα μονόπλευρα και καθολικά (όλοι οι διαδηλωτές είναι αναρχικοί πετάνε μολότωφ - σπάνε μαγαζιά και τα ληστεύουν, όλοι οι μπάτσοι είναι δολοφόνοι, δίνουν βήμα στο προαναφερθέντα δικηγόρο μα όχι σ'αυτούς που διαμαρτύρονται, δείχνουν μια προτίμηση στην προβολή των καταστροφών, τα εξάρχεια και η ανοχή του κράτους απέναντι τους ευθύνονται για τις ταραχές, όταν δεκάδες πόλεις στην Ελλάδα έχουν ξεσηκωθεί, κοκ) και κάνουν έτσι το ψέμα αλήθεια (!).

Μπορεί να είμαι συναισθηματικά δεμένος με την Ελλάδα, αλλά ζώντας στο εξωτερικό προσπαθώ να δω τα γεγονότα αντικειμενικά και σ'αυτό βοηθάει ότι δεν είμαι τόσο εκτεθιμένος στα ΜΜΕ. Υπάρχει ένας νοήμων άνθρωπος που να αμφισβητεί τα παραπάνω παράλογα-παράδοξα; Με βάση τα παραπάνω ποιός λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει ότι μιλάμε για μια πανουκλιασμένη κοινωνία;

Δεν μπορείτε να εμπιστεύεστε πλέον τα ΜΜΕ ή τους πολιτικούς σας. Έχουν αποδειχτεί αναξιόπιστοι και επικίνδυνοι. Ούτε την ελεγχόμενη από το συμφέρον , την ασφάλεια ή την κοινή γνώμη σκέψή σας μπορείτε να εμπιστεύεστε. Όποιος δεν το καταλαβαίνει εθελοτυφλεί... Ψάξτε και βρέστε για τον εαυτό σας την αλήθεια. Αν φοβάστε μην χαθείτε ή παρασυρθείτε απλώς ακούστε την καρδιά σας και ακολουθείστε την συμβουλή της. Η καρδιά σου λέει το σωστό, πρόσεχε γιατί αν επιλέγεις να μην την ακούς πουλάς την συνείδηση σου. Και αυτό έχει κάνει ένα ανησυχητικά μεγάλο ποσοστό του Ελληνικού λαού με συνέπεια η πανούκλα να μας απειλεί όλους.

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο κριτικής των ΜΜΕ σε εφημερίδα εδώ (!) - εκεί έχουμε φτάσει, να απορούμε που υπάρχουν και τέτοια άρθρα στην εφημερίδα.

Η ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΖΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
Δεν είμαστε τρομοκράτες, "κουκουλοφόροι", "γνωστοί-άγνωστοι"
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι....
Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας!
Έχουμε ορμή - μη σταματάτε την ορμή μας.
ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!
Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο
για τη "βιτρίνα", παχύνατε, καραφλιάσατε,
ΞΕΧΑΣΑΤΕ!
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε,
Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε,
να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.
ΜΑΤΑΙΑ!
Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι,
έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε
τη μέρα που θα πεθάνετε.
Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε
δεν δημιουργείτε!
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ
ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ
Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;
ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα
ΕΜΕΙΣ
κλαίμε κι από μόνοι μας.