Το τελευταίο γνωμικό που κατατέθηκε

Ο Χρύσιππος ο Σολεύς είπε: " "Θα συμπεραίναμε στην περίπτωση ενός όμορφου σπιτιού ότι χτίστηκε για τους ιδιοκτήτες τους και όχι για ποντίκια. Οφείλουμε επομένως, με τον ίδιο τρόπο, να θεωρούμε το σύμπαν σαν το σπίτι των θεών.""

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2008

Η ιστορία και το τίμημα μιας φωτογραφίας

Την έμπνευση γι' αυτήν την ανάρτηση μου έδωσε ένας αναγνώστης με την ανάρτηση του εδώ η οποία τράβηξε την προσοχή μου.
Ο Kevin Carter (στη φωτογραφία) κέρδισε το βραβείο Pulitzer για τη φωτογραφία (παρακάτω) που τράβηξε στο Σουδάν το 1993 και η οποία δημοσιεύτηκε στους New York Times στις 26 Μαρτίου της ίδιας χρονιάς. Το βραβείο έμαθε ότι το κέρδισε στις 12 Απριλίου του 1994. Το παρέλαβε στις 14 Μαίου και μετά δύο μήνες, στις 27 Ιουλίου, αυτοκτόνησε.
Όταν ο Κevin έβγαλε την φωτογραφία δεν δούλευε για λογαριασμό κανενός περιοδικού και με τις φωτογραφίες του ήθελε να δείξει την πείνα που υπήρχε στο Σουδάν και στην Αφρική γενικά. Ολόκληρη την ιστορία του (αγγλικά) μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.

Η φωτογραφία του προκάλεσε σωρία σχολίων, συναισθημάτων, αντιδράσεων και ενεργειών για το πρόβλημα της πείνας στην Αφρική. Η φωτογραφία απεικονίζει ένα υποσιτισμένο κοριτσάκι που σέρνεται για να φτάσει σε κέντρο διανομής τροφής ενώ παρακολουθείται από ένα όρνεο το οποίο περιμένει το θάνατο της για να μπορέσει να ζήσει αυτό.


Ο Kevin ήθελε με την δουλειά του να ξυπνήσει συνειδήσεις και να προσφέρει λύσεις στο πρόβλημα του υποσιτισμού στην Αφρική. Αυτό δεν το αμφισβητεί κανένας. Όμως υπήρξε μεγάλη αντίδραση από μεγάλη μερίδα του κόσμου σχετικά με το αν έπρεπε να βοηθήσει ή να τραβήξει την φωτογραφία (η οποία παρεπιπτόντως χρειάστηκε 10 λεπτά για να τραβηχτεί και ο ίδιος δήλωσε ότι περίμενε άλλα 10' μήπως και το όρνεο ανοίξει τα φτερά του). Στη συνέχεια έδιωξε το όρνεο, και κάθησε κάτω από ένα δέντρο και έκλαψε. Δεν βοήθησε γιατί απαγορευόταν να αγγίζουν υποσιτισμένους για τον φόβο διάδοσης ασθενειών. Εξάλλου είχε μόλις 30' καιρό πριν αναχωρήσει το ελικόπτερο ανθρωπιστικής βοήθειας που τους μετέφερε.
Είμαι σίγουρος ότι πέρασε και από το μυαλό του ότι μπορεί να θυσιαστεί μια ζωή αν είναι στη θέση της να σωθούν χιλιάδες. Όμως παραμένει αναμφισβήτητο γεγονός ότι δεν βοήθησε τον συνάνθρωπό του την στιγμή που χρειαζόταν.
Αυτό ήταν και το ψυχοφθόρο στην δουλειά του Kevin. Στο γράμμα που βρέθηκε στο αυτοκίνητο που αυτοκτόνησε γράφει ότι τον στοιχειώναν ζωντανές αναμνήσεις από γεγονότα σαν το παραπάνω, σκοτωμούς, πτώματα, θυμό, πόνο, τρελλών ανθρώπων που τους αρέσει να τραβούν την σκανδάλη... Η ζωή του επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές, αφού ήταν γεμάτη προβλήματα ενώ ο ίδιος έκανε όλο και μεγαλύτερη χρήση ναρκωτικών (white pipe) για να ανταπεξέλθει.
Οι ενοχές του σε συνδιασμό με την επιτυχία της φωτογραφίας του, όταν δηλαδή είδε εκτός από τις θετικές επιπτώσεις στο πρόβλημα του υποσιτισμού και όλες τις άλλες, όπως τον θαυμασμό από τον χώρο του, τον χλευασμό από συνανθρώπους, πως άνοιγαν οι πόρτες στη δουλειά του κ.ο.κ. τον οδήγησαν στην αυτοκτονία. Χαρακτηριστικό ένα άλλο απόσπασμα από το γράμμα που βρέθηκε στο αμάξι: "Ο πόνος της ζωής ξεπερνά την χαρά στο βαθμό που η χαρά δεν υπάρχει πιά..."

Θέλοντας να αντλήσω συμπεράσματα από την απίστευτη αυτή ιστορία κατέληξα στα παρακάτω:
  • Μπορούμε να συνοψίσουμε ότι από πλευράς χρησιμότητας άξιζε ο θάνατος του παιδιού για να ξυπνήσει ο κόσμος αλλά από την υπαρξιακή πλευρά του φωτογράφου, οι ενοχές ήταν τόσο πολλές που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία.
  • Η δουλειά δεν μπορεί ποτέ να προηγείται της ανθρωπιάς, ακόμη και αν μπορεί στο μέλλον να επανορθώσει στο πολλαπλάσιο.
  • Πρέπει να έχεις συνείδηση ότι η δουλειά σου δεν προκαλεί κακό στην κοινωνία και δεν είναι παραπάνω απ'όσο χρειάζεται για να συντηρηθείς. Τις υπόλοιπες, πολύ μεγαλύτερες, ανάγκες της ψυχής σου μπορεί θαυμάσια να τις αναπληρώσει η εθελοντική εργασία.
  • Ασε την φωτογραφία να κάνει αυτό για το οποίο τραβήχτηκε - να σ'αγγίξει. Αν είσαι συγκινημένος/-η από την τεράστια φτώχεια και την αγωνία που προβάλλει αυτή η δυναμική και επιβλητική φωτογραφία, να ευαισθητοποιείς για να κάνεις κάτι γι' αυτό. Χρησιμοποιήστε αυτήν την εικόνα ως ξεκίνημα, μια έμπνευση, για να αλλάξεις τις δικές σου συνήθειες.
    Για να αλλάξουμε τα πράγματα πρέπει να το κάνουμε εμείς οι ίδιοι, και για να το κάνουμε πρέπει να θέλουμε να το κάνουμε. Αυτή η φωτογραφία με κάνει, όπως και πολλούς άλλους που την είδαν, να εξοργίζονται. Αυτό το συναίσθημα θα πρέπει να διατηρήσουμε και αφού το εκλογικεύσουμε, να πράξουμε αναλόγως.
    Να γνωρίζετε, αλλά το πιο σημαντικό, να είστε ενεργοί!
  • Άφησα για το τέλος το επίκαιρο θέμα με την οικονομική κρίση. Όταν όλα τα λεφτά που δώθηκαν για να σώσουν τις τράπεζες μπορούσαν να σώσουν όλους τους υποσιτισμένους του κόσμου, όταν όλα τα λεφτά που μπορούσαν να μορφώσουν τον κόσμο στις αξίες της ζωής θα σπαταληθούν σε νέα καταναλωτικά δάνεια, τότε είναι απολύτως κατανοητό: α.) να βλέπουμε χιλιάδες αφίσες στις τερατούπολεις μας οι οποίες διαφημίζουν το τελευταίο μοντέλο κινητού οδηγώντας τις νέες γενιές σε μεγαλύτερο αμοραλισμό και άγνοια και β.) μ'αυτό τον τρόπο θα συνεχίσουν να υπάρχουν φωτογράφοι σαν τον Kevin και υποσιτισμένα κοριτσάκια σαν αυτό στη φωτογραφία του, που θα υποφέρουν και θα πεθαίνουν για να μας κάνουν να εξοργιζόμαστε, επειδή μας ενόχλησαν τον ύπνο.
Κάνοντας μια βόλτα στο ιστιοχώρο βρήκα ότι η φωτογραφία και η ζωή του Kevin Carter συγκίνησαν και άλλους, ιδιαίτερα μουσικούς. Έτσι αναφέρω ότι οι Savatage έχουν κάνει μια δουλειά που ονομάζεται Poets and Madmen (είναι μια φανταστική ιστορία που βασίζεται όμως στον Kevin Carter). Επίσης παραθέτω τους στίχους δύο συγκροτημάτων που αναφέρονται στο θέμα.

Manic Street Preachers
"Kevin Carter"

Hi Time magazine hi Pulitzer Prize
Tribal scars in Technicolor
Bang bang club AK 47 hour

Kevin Carter

Hi Time magazine hi Pulitzer Prize
Vulture stalked white piped lie forever
Wasted your life in black and white

Kevin Carter

The elephant is so ugly he sleeps his head
Machetes his bed Kevin Carter kaffir lover forever
Click click click click click
Click himself under

Kevin Carter


Caliko 2003
"JEFFREY’S BAY"

The lesser-known of two songs written about Kevin Carter.

If you saw my face would you remember me
From a photograph you’d taken years ago
Beneath the shadow of a crowd of gathering birds
Where everything we tried just failed to grow
I looked for you in Durban and Johannesburg
I followed you from there to Jeffrey’s Bay
And now I’m standing and you never knew and I never knew
They picked you up and carried you away
Somebody told me that’s not good enough
Somebody told me I was wrong


3 σχόλια:

  1. πολυ ωραιο post και μπραβο για την αναφορα σου στους savatage

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φίλε roverand,

    καλως ήρθες στο φτωχικό μου και σ'ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Μεταλλάς μάλλον ε; Και εγώ τους ακούω και μ'αρέσουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ευχαριστώ για την ανάρτηση thats all... Rosinante

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Εγγραφή μέσω email

Enter your email address:

Blog Widget by LinkWithin