Ακούς το Σώμα σου;

Αγαπητοί αναγνώστες,

η σημερινή ανάρτηση είναι μια βουτιά σε πιο βαθειά νερά. Διαβάστε απλά και "εγκυκλοπαιδικά" τις σύντομες αναφορές στα δύο πρώτα βιβλία και μετά βουτήξτε στη σκέψη του Νίτσε για να απαντήσετε στην ερώτηση της ανάρτησης. Όχι επειδή ό Νίτσε ξέρει καλύτερα από εμάς, αλλά επειδή αφενός είχε το θάρρος να σταθεί και να αντικρύσει την άβυσσο που κρύβουμε μέσα μας και αφετέρου γιατί αποτελεί πρώτης τάξεως τροφή για σκέψη. Παρεπιπτόντως μην αποθαρρυνθείτε από μια πιθανή δυσκολία στην κατανόηση του Νίτσε. Λίαν συντόμως θα ακολουθήσει διαφωτιστική ανάρτηση με ταινιούλα. Καλή ανάγνωση.

Στο βιβλίο του Ουσπέσνκυ "Η ψυχολογία της πιθανής εξέλιξης του ανθρώπου", γίνεται αναφορά για τα 3 κέντρα του ανθρώπου. Το "Λογικό", το "Αισθαντικό" και του "Σώματος". Αναφέρεται δε σε διαφορετικές "ταχύτητες" των κέντρων όπου με παραδείγματα της καθημερινής ζωής φαίνεται πόσο πιο αργά ή γρήγορα αντιδρούν αυτά τα κέντρα. Επίσης αναφέρονται οι λειτουργίες του κάθε κέντρου καθώς και παραδείγματα μη σωστής χρησιμοποίησης τους.

Στο βιβλίο "Η σοφία των Βέδας" του J.C.Chatterij, αναφέρεται ο όρος "Άτμαν" τον οποίο και προσδιορίζεi σαν:

1. "μια Οντότητα", σαν "ένα Είναι" (sat) η οποία "δεν αλλάζει" (επομένως άχρονη), "είναι μία και κοινή για όλους τους ανθρώπους" (ονομάζεται επίσης Εαυτός και δεν έχει άμεση σχέση με το "εγώ"), και "είναι τόσο μικρή που δεν μπορεί να μετρηθεί αλλά ταυτόχρονα και άπειρα μεγάλη" (επομένως δεν έχει διαστάσεις).
   
2. "Αυτή η απώτερη Οντότητα είναι και αντίληψη / συναίσθηση / συνειδητότητα" (chit). Είναι " το πραγματικό και απώτατο υποκείμενο που έχει εμπειρίες μέσα σε ένα άτομο".
   
3. "Αυτή η απώτερη Οντότητα είναι επίσης αίσθηση η οποία είναι η αίσθηση της χαράς" (ananda). Αφού η χαρά "είναι η ρίζα όλης της αγάπης, ειρήνης και ευτυχίας". Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι "υποφέρουμε μόνο όταν δεν μπορούμε να ζήσουμε όπως θα θέλαμε." Και ότι "η δυστυχία δεν είναι η ουσιώδης φύση του Είναι".

Ας συνδιάσουμε αυτό το τελευταίο με αυτό που έχει να μας πει ο Ζαρατούστρα (Νίτσε) για τους "περιφρονητές του σώματος". (τίτλος 4ου κεφαλαίου, πρώτου μέρους)
"(...)
"Το σώμα σου είναι μιά μεγάλη λογική, μια πληθωρικότητα με μια έννοια, ένας πόλεμος και μια ειρήνη, ένα κοπάδι και ένας βοσκός. Ένα όργανο του σώματος σου είναι και η μικρή λογική, αδελφέ μου, την οποία ονομάζεις "πνεύμα" - ένα μικρό εργαλείο και παιχνίδι της μεγάλης λογικής."
"Λες "Εγώ", και είσαι περήφανος για την λέξη. Αλλά είναι μεγαλύτερο αυτό στο οποίο δεν θέλεις να πιστέψεις - στο σώμα σου και τη μεγάλη του λογική: αυτό δεν λέει "Εγώ", αλλά κάνει "Εγώ"."
"Το τι νοιώθει η αίσθηση και το τι ξέρει το "πνεύμα" σου, ποτέ δεν τελειώνουν. Αλλά η αίσθηση και το πνεύμα θα θελήσουν να σε πείσουν ότι είναι το τέλος όλων των πραγμάτων: τόσο ματαιόδοξα είναι."
"Εργαλεία και παιχνίδια είναι: πίσω από αυτά βρίσκεται ο Εαυτός. Ακούει με τα αυτιά του πνεύματος και βλέπει με τα μάτια των αισθήσεων. Πάντα ακούει και ψάχνει: συγκρίνει, κυριαρχεί, κατακτά και καταστρέφει. Κυβερνά, και είναι κυβερνήτης του εγώ."
"Πίσω από τις σκέψεις και τα συναισθήματα, αδελφέ μου, στέκεται ένας ισχυρός κυβερνήτης, ένας άγνωστος σοφός- του οποίου το όνομα είναι Εαυτός. Μέσα στο σώμα σου βρίσκεται. Είναι το σώμα σου."
(...)
"Ο Εαυτός γελά με το εγώ σου και τα τολμηρά του ανασκιρτήματα. Τι είναι αυτά τα ανασκιρτήματα της σκέψης και οι πτήσεις της σκέψης για εμένα; ρωτάει. Μία παράκαμψη για το τέλος μου. Εγώ είμαι τα σχοινιά αυτής της μαριονέτας, εγώ και ο υποβολέας των ιδεών της."
"Ο Εαυτός λέει στο εγώ: "Νοιώσε πόνο εδώ!" Ύστερα το εγώ βασανίζεται και σκέφτεται πως θα μπορούσε να σταματήσει να υποφέρει- και αυτός είναι ο λόγος που φτιάχτηκε να σκέφτεται."
"Ο Εαυτός λέει στο εγώ: "Νοιώσε ηδονή εδώ!" Ύστερα το εγώ ευχαριστιέται και σκέφτεται πως θα μπορούσε να συχνά να ξαναευχαριστηθεί- και αυτός είναι ο λόγος που φτιάχτηκε να σκέφτεται."
(...)
"Ακόμα και εν μέσω της ανοησίας σας και της περιφρόνησής σας, εσείς οι περιφρονητές του σώματος, υπηρετείτε τον Εαυτό σας. Σας λέω: ο ίδιος ο Εαυτός σας θέλει να πεθάνει και στρέφει το πρόσωπο του μακρυά από την ζωή. Δεν είναι πια σε θέση να κάνει ότι θα ήθελε πάνω απ'όλα: να δημιουργήσει πέρα από τον Εαυτό του. Αυτό είναι που θα ήθελε να κάνει πάνω απ'όλα, αυτή είναι η πιο φλογερή του επιθυμία."
"Αλλά τώρα είναι πια αργά για αυτόν να το κάνει: έτσι ο Εαυτός σας θέλει να πάει κάτω, ω περιφρονητές του σώματος. Ο Εαυτός σας θέλει να πάει κάτω και γι'αυτό γίνατε περιφρονητές του σώματος! Γιατί δεν είστε πια ικανοί να δημιουργήσετε πέρα από τους εαυτούς σας."
"Και γι'αυτό είστε θυμωμένοι με την ζωή και με την γη. Μια ασυνείδητη ζήλεια μιλάει μέσα από την φθονερή ματιά της περιφρόνησής σας."
"Δεν θα ακολουθήσω το δρόμο σας, ω περιφρονητές του σώματος! Δεν είστε η γέφυρα για τον υπεράνθρωπο!"
"Τάδε έφη Ζαρατούστρα."

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!

Έχουμε μια δύναμη μέσα μας πολύ σημαντική. Άλλοι σε μικρότερο και άλλοι σε μεγαλύτερο βαθμό την οποία χρησιμοποιούμε καθημερινά. Μόνο που την χρησιμοποιούμε ασυνείδητα γιατί απλούστατα δεν γνωρίζουμε ότι είναι δύναμη!

Αυτή η δύναμη λοιπόν ονομάζεται προσοχή. Αυτή την δύναμη χρησιμοποιούμε για να κάνουμε οτιδήποτε από το πιό απλό πράγμα ως το πιο πολύπλοκο. Να διαβάσουμε ένα βιβλίο, να δούμε μια ταινία, να ακούσουμε τι μας λένε, να εκτελέσουμε ένα χειρισμό ή μια εργασία. Όταν λέμε ότι την χρησιμοποιούμε ασυνείδητα εννοούμε ότι δεν την ελέγχουμε. Σκεφτείτε ένα μωρό που κλαίει και του τραβάμε την προσοχή με κόλπα για να ξεχαστεί. Είμαστε και εμείς όμως μωρά. Το κάθε τι μας τραβάει την προσοχή όπως μια μυρωδιά μας τραβάει από τη μύτη. Υπάρχουν χιλιάδες σύγχρονες σειρήνες γύρω μας που ο σκοπός τους είναι μονάχα αυτός: να μας τραβήξουν την προσοχή και να την κρατήσουν δέσμια για όσο το δυνατόν περισσότερο. Ένα απλό παράδειγμα είναι ο τίτλος και η φωτογραφία της ανάρτησης. Αλλά οι αληθινοί κάτοχοι αυτής της τέχνης είναι οι διαφημιστές και οι καλύτεροι από αυτούς πληρώνονται αδρά από πολιτικούς, ΜΜΕ και marketing για την προώθηση των συμφερόντων τους.

Όμως υπάρχει μια συγκεκριμένη ποσότητα αυτής της δύναμης στον καθένα μας καθημερινά. Με την χρήση της αρχίζει να πέφτει και η ποιότητα της. Για παράδειγμα το πρωί είμαστε πιο παραγωγικοί ποιοτικά και ποσοτικά σε σχέση με το βράδυ. Με τον ύπνο αυτή η ενέργεια ανανεώνεται. Με την εξάσκηση αυξάνει. Ας επιλέγουμε λοιπόν σοφά που την χρησιμοποιούμε.

Εκεί που θα αποφασίσουμε να την δώσουμε αυτόματα θα δώσουμε αξία και ισχύ... Πράγματι αυτός που του δίνουμε προσοχή γίνεται κατευθείαν δυνατός και παίρνει αξία. Πάρτε για παράδειγμα τον κάθε άσχετο που μας παρουσιάζουν σαν καινούργιο καλλιτέχνη, ηθοποιό, πολιτικό, ποδοσφαιριστή και ότι άλλο βάλει ο νους σας. Είναι δυνατόν ο Ροναλντίνιο να έπaiρνε τόσα εκατομμύρια αν ο κόσμος δεν του έδινε σημασία;

Αν δεν επιλέξουμε σωστά θα χάσουμε εμείς σε αξία και ισχύ! Δεν είναι λογικό επακόλουθο αν επιλέγουμε να "θεοποιούμε" τον κάθε Βας Βας που μας πλασσάρουν διαβάζοντας γι' αυτόν, συζητώντας γι' αυτόν, ακούγοντας τον στην τηλεόραση κοκ; Τι είδους άνθρωποι γινόμαστε τότε; Σαφώς μικρότερης αξίας γιατί χάνουμε σε δύναμη. Αφενός γιατί δεν την εξασκούμε (καμμία δυσκολία να καταλάβεις τι έχει να μας πει η εσπρέσσο για τον Παρασκευά) και αφετέρου γιατί αντί να την χρησιμοποιείς για την δικιά σου ανάταση την χαρίζεις γενναιόδωρα στον πρώτο τυχόντα.

Από τα παραπάνω νομίζω ότι γίνεται φανερό ότι δεν αξίζει να ασχολούμαστε με πράγματα που δεν μπορούμε να επηρρεάσουμε. Θα πρέπει αντίθετα να μας ενδιαφέρει να βρούμε πάνω σε τι έχουμε έλεγχο και το τι μπορούμε να αλλάξουμε. Και αυτό που είναι του χεριού μας αλλά και σε απόσταση "αναπνοής" είμαστε εμείς οι ίδιοι. Ας χρησιμοποιήσουμε λοιπόν την προσοχή για να δούμε όσο μπορεί ο καθένας το εαυτό του. Είναι απείρως πιο όμορφο να γνωρίζεις τον εαυτό σου από οτιδήποτε άλλο πράγμα. Θα εκπλαγείτε από τα πόσο λίγο τον γνωρίζουμε. Πιο πολύ γνωρίζουμε τον φίλο μας από τον ίδιο μας τον εαυτό! Ο λόγος είναι ότι όλη η προσοχή μας είναι πάντα στραμμένη προς τα έξω. Έχει αυτό φυσικά την εξήγηση του αφού πρέπει να προστατευτούμε από εξωτερικούς κινδύνους και η προσοχή μας ψάχνει για αλλαγές που μπορούν να μας απειλήσουν. Ρίξτε όμως μια ματιά γύρω σας. Όλοι περπατούν κοιτάζοντας ή μιλώντας στο κινητό. Όλη η προσοχή μας χωράει σε ένα τόσο μικρό πραγματάκι που γίνεται όλο και πιο μικρό...

Ας στρέψουμε λοιπόν την προσοχή μας προς τα μέσα. Ίσως εκεί ανακαλύψουμε ότι η ασυνείδητη χρήση της προσοχής μας δημιούργησε ένα Εγώ το οποίο όμως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ένα Εγώ που διακατέχεται από επιθυμίες ξένες προς την φύση του. Ίσως ανακαλύψουμε καινούργιες επιθυμίες, νέες δυνατότητες. Ίσως δούμε ότι αυτό που υπάρχει μέσα μας είναι ένας απέραντος κόσμος που αξίζει να τον εξερευνήσουμε. Ίσως τελικά αυτός να είναι ο σκοπός του περάσματος μας από αυτόν τον κόσμο: να ανακαλύψουμε τον αληθινό Εαυτό.

Ο Δάσκαλος Τολστόι

Η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο μεγάλο διδάσκαλο Τολστόι.

Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν οι μικρές ιστορίες του μεταφρασμένες στα Ελληνικά, αν και δεν έχω λόγους να αμφιβάλλω. Για όποιον νομίζει ότι ψάχνει ένα δρόμο στη ζωή του, τις συστήνω ανεπιφύλακτα. Παρακάτω θα δώσω εν περιλήψη το νόημα μιας από τις ιστορίες του, η οποία δίνει και μια γενική ιδέα της φιλοσοφίας του. Φυσικά δεν μπορεί να συγκριθεί με το να διαβάζεις την ίδια την ιστορία, αφού ως γνωστόν ο Τολστόι ήταν ένας μάστορας της πένας.

Η ιστορία ονομάζεται "Οι τρεις ερωτήσεις" (Μπορείτε να την διαβάσετε στ' αγγλικά εδώ)

Ήταν ένας βασιλιάς ο οποίος μια μέρα σκέφτηκε ότι αν ήξερε

1. πότε είναι η κατάλληλη ώρα να κάνει κάτι,
2. ποιούς θα έπρεπε να ακούει για να πάρει την απόφαση του και
   
3. ποιό είναι το πιο σημαντικό πράγμα που θα έπρεπε να κάνει,

τότε δεν θα αποτύγχανε σε τίποτα από αυτά που πιθανόν να αναλάμβανε να πραγματοποιήσει.

Φυσικά ρώτησε τους σοφούς της χώρας του αλλά δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν μεταξύ τους. Στην συνέχεια της ιστορίας επισκέφτηκε έναν ερημίτη ο οποίος είχε φήμη σοφού. Κατά την διάρκεια μιας ολόκληρης ημέρας αφού έθεσε την ερώτηση ο ερημίτης δεν έβγαλε μιλιά. Όταν την επομένη ο βασιλιάς θυμωμένος είπε στον ερημίτη ότι τελικά δεν ήταν και τόσο σοφός όσο ήθελε η φήμη του, αφού δεν του απάντησε τις τρεις ερωτήσεις, ο ερημίτης του εξήγησε ότι οι ερωτήσεις του είχαν απαντηθεί ήδη 2 φορές την προηγουμένη μέσω των γεγονότων που είχαν συμβεί. Στην αναμενόμενη ερώτηση του βασιλιά ποιές ήταν λοιπόν αυτές οι απαντήσεις πήρε την παρακάτω εξήγηση:

1. Η καταλληλότερη στιγμή να κάνουμε κάτι είναι τώρα. Είναι εξάλλου η μοναδική στιγμή πάνω στην οποία έχουμε εξουσία.
2. Ο καταλληλότερος να ακούσουμε είναι αυτός με τον οποίο βρισκόμαστε μαζί. Κανένας δεν ξέρει αν θα έχουμε την ευκαιρία να συνεβρεθούμε με κάποιον άλλο, γιατί πάντα πρέπει να σκεφτόμαστε, ότι ανα πάσα στιγμή μπορεί να πεθάνουμε.
   
3. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να τον βοηθάμε. Γιατί αυτός είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο δώθηκε ζωή στον άνθρωπο.

Μεγάλο μάθημα από μεγάλο διδάσκαλο. Τα σχόλια δικά σας.

Κάποια ενδιαφέροντα συμπληρωματικά στοιχεία:
O Τολστόι χαρακτηρίστηκε Χριστιανός αναρχικός. Πρότεινε βιβλία του Κροπότκιν και του Προυντόν (Proudhon) στους αναγνώστες του. Στο δοκίμιο του "Για την αναρχία" γράφει: "Οι Αναρχικοί έχουν δίκιο σε όλα. Kαι στην άρνηση της υπάρχουσας τάξης και στον ισχυρισμό ότι, χωρίς Αρχή, δεν θα μπορούσε να υπάρχει χειρότερη βία από αυτή της Αρχής κάτω από τις τωρινές συνθήκες. Κάνουν λάθος μόνο στο να νομίζουν ότι η Αναρχία μπορεί να ιδρυθεί μέσω επαναστάσεως. Αλλά μπορεί να ιδρυθεί μόνο με το να υπάρχουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι οι οποίοι δεν επιζητούν την προστασία της κυβέρνησης... Μπορεί να υπάρξει μόνο μία μόνιμη επανάσταση - μιά ηθική: Η αναγέννηση του εσωτερικού ανθρώπου."

Για όποιον θέλει να διαβάσει κάτι περισσότερο από ιστορίες, μπορεί να κατεβάσει από τα φιλοσοφικά έργα του Τολστόι στ' αγγλικά, το "Τι πιστεύω" και το "Η βασιλεία του Θεού βρίσκεται μέσα σου".

Φιλοσοφική θεώρηση του θανάτου

Συνέχεια σε βίντεο με πολύ βαρύ και δύσκολο θέμα αυτή την φορά. Διάλεξη του μακαρίτη καθηγητή Λιαντίνη με τίτλο: "Φιλοσοφική θεώρηση του θανάτου".
Φοβερή διάλεξη, με πολύ "ζουμί" και που κάθε φορά που την βλέπω με κανει να σκέφτομαι: "είναι κρίμα που δεν τον είχα δάσκαλο".
Ο κύριος καθηγητής είχε φοβερές γνώσεις, λέγειν και χιούμορ.
Το βίντεο θα το βρείτε εδώ:
http://video.google.com/videoplay?docid=-4933825208108634309&hl=en

Ευχαριστώ τον φίλο Ηλία που μου το είχε στείλει πριν πολύ καιρό.
Είστε, όπως πάντα, ευπρόσδεκτοι για σχόλια.

Σχετικό με το θέμα και το παρακάτω βιντεάκι

The Parable of the Horse, the Carriage, the Driver & the Master.

I always liked parables because it was easier for me to catch the deeper meaning, which most of the times cannot be given in a form of a lecture or an essay.
I even now have my eyes and ears open for a good parable and I enjoy the mental process that takes place in my mind trying to decipher it (that's a good definition for the name of the blog...). From all the parables I have read I find the most difficult to understand the parables of Jesus, and the most nice to read the parables of Leo Tolstoy. But one specific parable that I read for the first time long ago was the one that had the greatest impact on me. I read it also from the books of Gurdjieff and his students, but I came across it also later, while reading the Upanishads (philosophical books of Vedas written around 1000 - 600 BC from unknown writers in India). I hope it is as enlighting for you as it was for me...

By the way I don't want to take credit for the following article which I found here: http://www.geocities.com/gadbyme/The_Horse_the_Carrage_and_the_Driver.html

In the article I have made a few remarks which I set between brackets and in red color [].


The Parable of the Horse, the Carriage, the Driver & the Master.

This is the story of the horse, carriage, and driver. The parable begins by supposing that the driver of a horse and carriage has abandoned and forgotten his duties. He is drunk in a public bar, wasting his money, and in his drunken state, [I personally prefer the term sleeping] he thinks that his statue is that of the master instead of a servant. The horse is unfed and weakening, and his reigns are in disarray or lost. The carriage has fallen into poor condition. The master is away from the scene and will not return to ride in the carriage until the driver is back on the box of the carriage and everything is in order. This parable exposes the inner human state, we are shown how three components of the self, the body, emotion, and mind are not in a balance with one another.

In this parable, the carriage represents the human body, the horse represents the emotions, [another word can be also used here: senses] and the driver the intellectual mind. The state of drunkenness depicts the typical condition of our human minds. It stands for kind of imagining perception, which is based on sensory perception, past trauma, future expectations, the constant flow of mental images and how we identify ourselves by our job, relationships, possessions, monetary value etc. In our "drunkenness" we mechanically shift from one sub-personality to the next, reacting to perceived influence that affect the image of our personal sovereignty. We are under the illusion that we are masters of ourselves and of our destiny, when in fact these three basic components of our being are not at all in harmonious relationship with each other. Body, emotion, and mind are kept out of balance and unsynchronized as the illusion of control flip-flops form one component to another.

According to this parable, what must happen? First, the driver must wake up to understand his state. He must stop his drunken imaginings and momentarily disidentify from his familiar state of mind long enough to recognize the condition into which he has trapped himself. Then he must leave the public drinking house and go out and repair the carriage (care for is physical body), and attend to the needs of the horse (the emotional self). Once this is done, the driver can lift himself up onto the box. Then he can regain the reigns and hold them firmly in hand. [Or/and be of control of his senses]. It is only at this point when the driver has done everything he can to set things in proper order that the master can return to the scene and occupy his position within the carriage. However, in this parable the master does not immediately return and give directions for proceeding. The driver must begin the movement of horse and carriage in the direction that he thinks best and then listen intently for corrective guidance from the master within the carriage.

This is a parable of extraordinary depth and insight it illustrates a number of is an indispensable agent in initiating the changes in conditions that leads to awakening ones higher awareness.places in which the human will plays a critical role. The dual function of the human will. [Plato is more specific, according to my opinion, with this duality. He speaks of love which we have since we are born and is love for the pleasure and of love that we gain as we grow older and is love of the good. The irrational love against the rational]. It is the will, which directs attention and allows certain thoughts and emotions to shape our sense of identity. It is, therefore, through an active will that we are able to disidentify from old familiar personality states and awaken enough to reorganize from a different point of view than the hopeless condition into which we have placed ourselves. This is accomplished through the systematic practice of an exercise Gurdjieff (the author of this parable) [As I already mentioned the original idea derives from the Upanishads] called "self-observation". It is a matter of creating a kind of inner separation so that one stands aside and watches the self interact with life.

[For further reading go to the above mentioned site but it is more a way to continue with what you have learned from the parable and I didn't find it well written. On the contrary, if you found the parable interesting you can read the Man's Possible Evolution, by Gurdjieff's student Ouspensky, also available in Greek.
If I am not mistaken the Upanishad that the above story is mentioned is the Katha Upanishad. Available in Greek in the book " Οι δέκα κυριότερες Ουπανισάδες".
Remarkable is the resemblance of Plato's own parable with this one, where we speaks of a chariot, the rider and two horses a white (good with wings that tries to follow the Gods) and a black (bad that always brings the chariot down) Pheadros - Φαίδρος.

P.S. A point that is worth thinking about is, who, after all, is this Master.
Hope you enjoyed it.]

The 7 Holy Virtues

Ranked in ascending order of sanctity, the seven holy virtues are:

* Chastity Αγνότητα,(Latin, Castitas) (purity, opposes Lust, Latin Luxuria) —
Embracing of moral wholesomeness and achieving purity of body and thought through education and betterment.

* Temperance Μετριοπάθεια, (Latin, Temperare) (self-control, opposes Gluttony, Latin Gula) —
Practicing self-control, abstention, and moderation.

* Charity Φιλανθρωπία, (Latin, Liberalitas) (will, generosity, opposes Greed, Latin Avaritia) —
Generosity. Willingness to give. A nobility of thought or actions.

* Diligence Επιμέλεια, (Latin, Industria) (ethics, opposes Sloth, Latin Acedia) —
A zealous and careful nature in one's actions and work. Decisive work ethic. Budgeting one's time; monitoring one's own activities to guard against laziness.

* Patience Υπομονή, (Latin, Patientia) (peace, opposes Wrath, Latin Ira) —
Forbearance and endurance through moderation. Resolving conflicts peacefully, as opposed to resorting to violence. The ability to forgive; to show mercy to sinners.

* Kindness Καλοσύνη, (Latin, Humanitas) (satisfaction, opposes Envy, Latin Invidia) —
Charity, compassion, friendship, and sympathy without prejudice and for its own sake.

* Humility Ταπεινοφροσύνη, (Latin, Humilitas) (modesty, opposes Pride, Latin Superbia) —
Modest behavior, selflessness, and the giving of respect. Giving credit where credit is due; not unfairly glorifying one's own self.

Tommorow Never Knows (J. Lenon)

Tomorrow Never Knows

Turn off your mind, relax and float down stream,
It is not dying, it is not dying

Lay down all thoughts, surrender to the void,
It is shining, it is shining.

Yet you may see the meaning of within
It is being, it is being

Love is all and love is everyone
It is knowing, it is knowing

And ignorance and hate mourn the dead
It is believing, it is believing

But listen to the color of your dreams
It is not leaving, it is not leaving

So play the game "existence" to the end
Of the beginning, of the beginning