Το τελευταίο γνωμικό που κατατέθηκε

Ο Χρύσιππος ο Σολεύς είπε: " "Θα συμπεραίναμε στην περίπτωση ενός όμορφου σπιτιού ότι χτίστηκε για τους ιδιοκτήτες τους και όχι για ποντίκια. Οφείλουμε επομένως, με τον ίδιο τρόπο, να θεωρούμε το σύμπαν σαν το σπίτι των θεών.""
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ειδήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ειδήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 3 Ιουνίου 2010

Και τώρα ΕΙΔΗΣΕΙΣ!


Οι διανοούμενοι αλλά και η πλειοψηφία των απλών ανθρώπων παρακολουθούν από τα μέσα ενημέρωσης, σαν να επρόκειτο για παραλλαγές του ίδιου "show", τόσο την πολιτιστική τους θεματολογία, όσο και τις διεθνικές αντιπαραθέσεις. Intellectuals, like the majority of people, observe through the mass media both cultural topics and international antagonisms. Just like it were different scenes of the same "show".
Ταυτόχρονα, ο πολιτισμός που αναπτύσσει κάθε λαός μέσα στα εθνικά του όρια, ακόμα και όταν είναι εξαγώγιμος, αδυνατεί να φέρει ουσιαστικά τους λαούς πιο κοντά στην αλληλοκατανόηση και τον αλληλοσεβασμό. At the same time, the culture each nation develops inside its borders, even if it's exportable, is unable to bring nations closer to understanding and respecting each other.
Τα τραγούδια των Beatles, η ζωγραφική του Goya, οι στίχοι του Αριστοφάνη, η βία, οι σκοτωμοί, οι τραγωδίες, εναλλάσσονται μέσα στο γυάλινο Colosseum της απαρχής της τρίτης χιλιετίας. The Beatles' songs, Goya's paintings, Aristophanes' lyrics, killings, tragedies, all mix inside the glass colosseum of the beginning of the third millennium.
Η βία μέσα από την οθόνη μοιάζει έτσι ανώδυνη σαν ένα παιχνίδι. Ο εκπρόσωπος κάθε έθνους μέσα στην ασφάλεια του "δικού του" "γυαλιού" συμμετέχει στο παιχνίδι. Violence through the screen seems this way to be innocent like a game. The representative of each nation, inside the security of "his" "glass" participates in the game.
Στο τέλος όμως, όταν πια η βία φτάσει στο κατώφλι της καθημερινότητάς μας ο "πυροβολισμός" θα ακουστεί εκκωφαντικός. However, at the end, when violence has reached the steps of our daily life, the "shot" sounds deafening.
Όπως δηλαδή συμβαίνει παντού στ' αλήθεια. Just like in reality.






Το βίντεο έχει δημιουργηθεί από μια ομάδα ανθρώπων και το βρήκα σε ένα μη ενεργό ιστολόγιο (Τυπογραφικό λάθος). Το κείμενο που παρέθεσα είναι από την ιστοσελίδα των δημιουργών.
Ακολουθούν Οι Ειδήσεις. 



Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 2008

Βρέθηκε ...Άνθρωπος!

Για ένα μεγάλο διάστημα στη ζωή μου είχα επιλέξει συνειδητά να μην διαβάζω ειδήσεις. Τον τελευταίο μήνα όμως με την δημιουργία αυτού του ιστολογίου, θέλοντας και μη, αναγκάστηκα να διαβάσω. Ένα περίεργο πράμα όμως μου συμβαίνει. Όταν διαβάζω πλέον ειδήσεις καμμία δεν μου κάνει εντύπωση. Πέρα από τις ανιαρές επαναλήψεις, τα βαρετά αθλητικά, τα συνηθισμένα πολιτικά ψεύδη και μεγαλοστομίες, το μόνο που βλέπεις είναι αρνητικές ειδήσεις. Ακρίβεια, φόβοι, βία, κέρδος, μίσος. Πως να μου κάνει καρδιά να διαβάσω. Άν συνεχίσω την ανάγνωση θα γίνω σαν αυτούς που διαβάζω. Θα αρχίσω να βρίζω και να καταριέμαι. Αυτό παθαίνουμε οι περισσότεροι αν όχι όλοι από μας και πάμε στη δουλειά μουρτζούφληδες και έτοιμοι ν' αρπαχτούμε για ψύλλου πήδημα. Είμαστε τελικά ότι διαβάζουμε. Γι' αυτό το λόγο έχω προτιμήσει να μην τις φιλοξενώ εκτός και αν είναι κάτι πολύ σημαντικό κατά την άποψη μου.
Έτσι σήμερα και ενώ "ξεφύλλιζα" στον ελληνικό τύπο έπεσα πάνω σε μια "διαφορετική" είδηση. Την είδηση την βρήκα εδώ και την αναδημοσιεύω:

Ένας 85-χρονος άντρας, από την Ουγγαρία, δώρισε όλη του την περιουσία σε ένα νοσοκομείο παιδιών και τώρα ζει στους δρόμους!

Ο κύριος Joe Csarmaz ζει πλέον σε ένα χαρτόκουτο στην πόλη αφού πούλησε το σπίτι του και όλα τα υπάρχοντα του για να δωρίσει σε τοπικό νοσοκομείο έναν αξονικό τομογράφο και ένα μηχάνημα ακτινογραφιών!

Ο κύριος Joe Csarmaz πουλώντας όλα του τα υπάρχοντα μάζεψε περίπου 125.000 ευρώ και τα δώρισε όλα στο Tuzolto Utca Childrens' Clinic, στην πόλη Budapest, όπου εργάζονταν πριν βγει στην σύνταξη!

«Έχω πολύ δυνατά αισθήματα για αυτά τα παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν μια πλήρη ζωή αφού είναι άρρωστα. Εγώ έχω ζήσει 85 χρόνια και τώρα τους δίνω την ευκαιρία να χαρούν και αυτά. Δεν με νοιάζει να ζω στην φτώχεια αρκεί να ξέρω ότι τους προσέφερα κάτι για μια καλύτερη ζωή,» είπε ο 85-χρονος άντρας.

Κατάλαβα κάτι σήμερα. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα τελικά μου αρέσει να διαβάζω για ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ και όχι για ανδρείκελα που μόνο κακό κάνουν στην λέξη άνθρωπος...
Δυστυχώς όμως οι αληθινοί άνθρωποι είναι λίγοι και δεν χαίρουν προβολής (και εκτίμησης πλέον). Ενώ οι άλλοι ...φευ.
Γι' αυτό και πρέπει να σταχυολογήσεις ειδήσεις 15 εφημερίδων για να βρεις έναν. Μήπως σας θυμίζει το Διογένη με το φανάρι του , ή τον Άσιμο που έψαχνε κροκανθρώπους;

Εγγραφή μέσω email

Enter your email address:

Blog Widget by LinkWithin