Το τελευταίο γνωμικό που κατατέθηκε

Ο Χρύσιππος ο Σολεύς είπε: " "Θα συμπεραίναμε στην περίπτωση ενός όμορφου σπιτιού ότι χτίστηκε για τους ιδιοκτήτες τους και όχι για ποντίκια. Οφείλουμε επομένως, με τον ίδιο τρόπο, να θεωρούμε το σύμπαν σαν το σπίτι των θεών.""

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

Guy de Maupassant - Le Horla (απόσπασμα)

12 Μαΐου.

Έχω λίγο πυρετό εδώ και κάποιες μέρες· υποφέρω ή καλύτερα αισθάνομαι λυπημένος. 
Από που έρχονται αυτές οι μυστήριες επιδράσεις που αλλάζουν αποθαρρύνοντας την ευτυχία και την αυτοπεποίθηση μας σε θλίψη; Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ο αέρας, ο αόρατος αέρας είναι γεμάτος από άγνωστες Δυνάμεις, στων οποίων την μυστήρια παρουσία υποτασσόμαστε. Ξυπνάω γεμάτος ευθυμία, με διάθεση μέσα απ' την καρδιά μου να τραγουδήσω. -Γιατί;- Κατεβαίνω προς την όχθη του ποταμού· και ξαφνικά, μετά από μια μικρή βόλτα, επιστρέφω λυπημένος, σαν κάποια συμφορά να με περίμενε στο σπίτι. -Γιατί;- Είναι ένα κρύο αεράκι που, αγγίζοντας το δέρμα μου, έχει κλονίσει τα νεύρα μου και συσκοτίσει την ψυχή μου; Είναι το σχήμα των συννεφών, ή το χρώμα του ουρανού, το χρώμα των γύρω πραγμάτων, τόσο ευμετάβλητο, που, περνώντας μπρος από τα μάτια μου, προβληματίζει την σκέψη μου; Ποιος ξέρει; Όλα αυτά που μας περιτριγυρίζουν, όλα αυτά που βλέπουμε χωρίς να κοιτάμε, όλα αυτά που μας αγγίζουν χωρίς να το ξέρουμε, όλα αυτά που αγγίζουμε χωρίς να τα ψηλαφίζουμε, όλα αυτά που συναντούμε χωρίς να τα ξεχωρίζουμε, έχουν πάνω μας, πάνω στα όργανα μας και, μέσω αυτών, πάνω στις ιδέες μας, πάνω στην ίδια την καρδιά μας, γρήγορες, αιφνίδιες και ανεξήγητες επιδράσεις; 

Πόσο δύσκολο να κατανοηθεί είναι αυτό το μυστήριο του Αοράτου! Δεν μπορούμε να το εξερευνήσουμε με τις αξιολύπητες αισθήσεις μας· με τα μάτια μας που δεν ξέρουν να αντιληφθούν ούτε το πολύ μικρό, ούτε το πολύ μεγάλο, ούτε το πολύ μακρινό, ούτε τους κατοίκους ενός αστεριού, ούτε τους κατοίκους μιας σταγόνας νερού... με τα αυτιά μας που μας πλανεύουν, διότι μας αναμεταδίδουν τις δονήσεις του αέρα σε ηχηρές νότες. Είναι οι νεράιδες που κάνουν το θαύμα της αλλαγής σε ήχο αυτής της κίνησης και με αυτή τη μεταμόρφωση δίνουν γέννηση στη μουσική που αποδίδει μελωδικά την βουβή ταραχή της φύσης... με τη γεύση μας, η οποία μόλις και μετά βίας μπορεί να διακρίνει την ηλικία ενός κρασιού!

Αχ, αν είχαμε άλλα όργανα που θα εκπλήρωναν προς όφελος μας άλλα θαύματα, πόσα άλλα πράγματα θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε γύρω μας!



Μετάφραση: Ιπτάμενος Ολλανδός

5 σχόλια:

  1. πόσο δύσκολο να κατανοηθεί το μυστήριο του αόρατου! με τις γνωστές και "φτωχές" μας αισθήσεις! μα πόσο εύκολο να συλληφθεί εκεί που δεν το περιμένεις, σε μια ανύποπτη, εξαιρετική στιγμή, το μικρό και το μεγάλο, το χειροπιαστό και το άπιαστο, το ρητό και το άρρητο! πόσο εύκολο με μια απλή, ανώδυνη κίνηση των βλεφάρων....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαίρομαι που διαβάζω ότι κι άλλοι άνθρωποι αισθάνονται έτσι.

    Ίσως μέσα στον παγκόσμιο νου να είμαστε όλοι ένα, μπερδεμένοι στο ατέλειωτο δίχτυ της πράνα, σε έναν κοινό Εαυτό. Ίσως οι σκέψεις μας κυκλοφορούν ελεύθερα από το ένα κεφάλι στο άλλο χωρίς να χρειάζονται κανένα μεταφορικό μέσο γιατί το ίδιο ΕΓΩ βρίσκεται σε όλες τις σκέψεις. Ίσως λοιπόν να ζητάμε την ευτυχία αλλά να μη μπορούμε να είμαστε απόλυτα ευτυχείς αν δεν είναι ΟΛΟΙ ευτυχείς. Ακόμη κι αν τα έχουμε όλα, υγεία, εξυπνάδα, καλοσύνη, αγάπη, χρήμα πάλι δεν είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι. Ίσως να μας βασανίζουν τα συναισθήματα των άλλων συνοδοιπόρων…

    Καλό βράδυ συνοδοιπόρε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ακριβώς Silena :)
    "αρκεί να περιμένει κανείς τις ευτυχείς συγκυρίες, όταν ο κόσμος θέλει να κοιτάζει και να τον κοιτάζουν την ίδια στιγμή, ενώ ταυτόχρονα ο κύριος Παλομάρ θα τύχει να περνά κάπου εκεί ανάμεσα. Με άλλα λόγια, ο κύριος Παλομάρ δεν πρέπει καν να περιμένει, γιατί αυτά τα πράγματα συμβαίνουν μονάχα όταν δεν τα περιμένει κανείς..."


    Γεια σου συνοδοιπόρε :)
    Ναι σε όλα τα ίσως αδελφέ εκτός από αυτό της ευτυχίας. Δεν είναι δυνατόν να είναι ΟΛΟΙ ευτυχείς, όλη την ώρα. Το κυνήγι της ευτυχίας είναι το κυνήγι της ουράς μας. Ποτέ δεν θα τη πιάσουμε, γιατί είτε θα κυνηγάμε κάτι στο μέλλον, είτε θα προσπαθούμε να ξαναζήσουμε το παρελθόν. Το αποτέλεσμα το ίδιο: δεν ζούμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. αδερφέ,ευτυχώς που το Αόρατο είναι αόρατο,γιατί αν ήταν ορατό θα το δίναμε για αντιπαροχή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. χεχεχε (χαιρέκακο)
    Αδελφέ, βλέπω έχεις πιάσει τον νόημα της "πράσινης ανάπτυξης" από τα ...ούμπαλα!

    Αν και για να σου πω την αλήθεια, τι άλλο είναι η θρησκεία εκτός από αντιπαροχή του αοράτου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Εγγραφή μέσω email

Enter your email address:

Blog Widget by LinkWithin